Η Marseaux δεν μπήκε στη συζήτηση της Eurovision από σπόντα ούτε για να γεμίσει το βιογραφικό της με έναν ακόμη τίτλο.
Η παρουσία της στους ελληνικούς ημιτελικούς για τη Eurovision 2026 δείχνει πιο μελετημένη απ’ όσο θα περίμενε κανείς σε έναν διαγωνισμό που συχνά γεμίζει με «πάμε να δοκιμάσουμε».
Η ίδια λέει ότι το όνειρο της Eurovision την ακολουθεί από μικρή ηλικία. Και αυτή τη φορά δεν το επικαλείται σαν εύκολο αφήγημα. Όπως περιγράφει, η απόφαση να συμμετάσχει ήρθε όταν άκουσε για πρώτη φορά το τραγούδι της και ένιωσε εκείνη τη γνωστή «ανατριχίλα» που, καλώς ή κακώς, στη Eurovision έχει γίνει κάτι σαν εσωτερικό κριτήριο επιτυχίας.
Το τραγούδι, σύμφωνα με την ίδια, δεν γράφτηκε για να χωρέσει σε euro-συνταγές. Δεν παίζει με κραυγαλέες κορυφώσεις, ούτε πουλάει εύκολη αισιοδοξία. Αντίθετα, μιλά για την απώλεια της ανεμελιάς, για τον παλιό εαυτό που μένει πίσω όσο μεγαλώνεις και για εκείνη τη σιωπηλή σύγκρουση που δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά. Θέμα όχι και τόσο «εύπεπτο» για έναν διαγωνισμό που συχνά προτιμά το προφανές.
Η Marseaux δεν κρύβει ότι υπάρχει άγχος. Δεν εμφανίζεται όμως ούτε υπερβολικά σίγουρη ούτε έτοιμη να αυτοανακηρυχθεί φαβορί. Έχει λάβει θετικά σχόλια για το teaser, αλλά γνωρίζει καλά ότι στη Eurovision τίποτα δεν κρίνεται στο χαρτί. Εκεί όλα περνάνε από σκηνή, κάμερα και κοινό που δεν συγχωρεί εύκολα.
Το στοίχημα για την ίδια δεν είναι απλώς αν θα περάσει στον τελικό ή αν θα πάρει το εισιτήριο για τη Βιέννη. Είναι αν ένα τραγούδι πιο εσωτερικό μπορεί να σταθεί σε έναν διαγωνισμό που αγαπά το έντονο, το άμεσο και το «πιάστο από το πρώτο δευτερόλεπτο».
Το αν τελικά η Marseaux θα είναι η επιλογή της Ελλάδας μένει να φανεί. Το σίγουρο είναι πως δεν μπήκε στη διαδικασία για να πει ότι «δοκίμασε». Μπήκε γιατί πίστεψε ότι είχε λόγο να είναι εκεί. Και αυτό, για τα δεδομένα της Eurovision, είναι ήδη μια μικρή διαφοροποίηση.
Αναρτήσεις
