Η Κρήτη σήμερα δεν έκανε απλώς μια κηδεία. Έκλεισε ένα κεφάλαιο.
Ο Γιάννης Ξυλούρης, ο γνωστός σε όλους Ψαρογιάννης, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 83 ετών και μαζί του χάθηκε ένα κομμάτι της ζωντανής κρητικής μνήμης. Όχι από αυτές που τις μαθαίνεις σε βιβλία, αλλά από εκείνες που τις ακούς σε γλέντια, πανηγύρια και ξημερώματα με λαούτο.
Μέλος της ιστορικής οικογένειας των Ξυλούρηδων, αδερφός του Νίκου Ξυλούρη και του Ψαραντώνη, ο Ψαρογιάννης δεν έζησε ποτέ στη σκιά τους. Δεν το είχε ανάγκη. Διάλεξε τον δύσκολο δρόμο: να μιλάει μέσα από το όργανο και όχι μέσα από δηλώσεις. Και αυτό, στην εποχή της φασαρίας, λέει πολλά.
Λαουτιέρης από τους λίγους, με ήχο στιβαρό και λιτό, υπηρέτησε την κρητική μουσική χωρίς να τη «μοντερνίζει» για να πουλήσει και χωρίς να την παγώνει στο παρελθόν. Την κράτησε όρθια, όπως είναι: τραχιά, περήφανη, αληθινή.
Το τελευταίο «αντίο» δόθηκε στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Μηνά στο Ηράκλειο, με πλήθος κόσμου, μουσικούς, φίλους και ανθρώπους που απλώς ήξεραν τι σημαίνει να χάνεις έναν τέτοιο καλλιτέχνη. Η ταφή έγινε στα Ανώγεια, στον τόπο που γέννησε και σμίλεψε αυτή τη μουσική φυλή.
Η οικογένεια, με αξιοπρέπεια, ζήτησε αντί για στεφάνια να γίνουν δωρεές στο Κέντρο “Ζωοδόχος Πηγή”. Γιατί κάποιοι φεύγουν όπως έζησαν: χωρίς περιττά στολίδια.
Ο Ψαρογιάννης δεν ήταν τηλεοπτικός, δεν ήταν «πρόσωπο», δεν ήταν μόδα.
Ήταν ουσία. Και αυτές οι απώλειες δεν καλύπτονται με αφιερώματα της μιας μέρας.
Η Κρήτη σήμερα σώπασε λίγο παραπάνω. Και αυτό τα λέει όλα.
Αναρτήσεις
