Μια φράση του Χρήστου Δάντη ήταν αρκετή για να ξαναβάλει στο τραπέζι ένα τραγούδι που θεωρείται σχεδόν «ιερό» για τη Eurovision στην Ελλάδα.
Ο γνωστός δημιουργός, σχολιάζοντας τον διαγωνισμό και τη σημερινή του μορφή, πέταξε τη βόμβα: το “My Number One”, που χάρισε τη νίκη στην Έλενα Παπαρίζου το 2005, σήμερα σε ορισμένους μπορεί να ακούγεται ακόμη και παιδικό.
Δεν μίλησε για αποτυχία. Μίλησε για χρόνο. Και ο χρόνος, στη μουσική, δεν χαρίζεται σε κανέναν.
Ο Χρήστος Δάντης στάθηκε στη μεγάλη αλλαγή που έχει υποστεί η Eurovision τα τελευταία χρόνια. Η παραγωγή έχει γίνει πιο βαριά, οι ήχοι πιο «γεμάτοι», τα σκηνικά πιο κινηματογραφικά και τα τραγούδια συχνά θυμίζουν ολοκληρωμένα performances παρά απλές συμμετοχές. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ένα τραγούδι της δεκαετίας του 2000 – όσο επιτυχημένο κι αν ήταν – μπορεί σήμερα να φαίνεται πιο απλό, πιο άμεσο, σχεδόν αθώο.
Και εδώ ξεκινά η παρεξήγηση. Γιατί το “My Number One” δεν κρίθηκε ποτέ για την πολυπλοκότητά του. Κέρδισε επειδή ήταν καθαρό, χορευτικό, ελληνικό όσο έπρεπε και εύκολο να το θυμάσαι από την πρώτη ακρόαση. Τότε αυτό ήταν ατού. Σήμερα, για κάποιους, μοιάζει μειονέκτημα.
Η δήλωση προκάλεσε αντιδράσεις, κυρίως από όσους θεωρούν το τραγούδι κομμάτι της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Και έχουν δίκιο. Ήταν η μοναδική φορά που η Ελλάδα βρέθηκε στην κορυφή της Eurovision και αυτό δεν σβήνεται. Όμως ο Δάντης δεν μίλησε συναισθηματικά· μίλησε τεχνικά. Με τα αυτιά του 2026, όχι του 2005.
Ο ίδιος, άλλωστε, ξεκαθάρισε ότι η μουσική δεν μένει στάσιμη. Ό,τι κάποτε ακουγόταν φρέσκο, σήμερα μπορεί να ακούγεται απλοϊκό. Όχι επειδή ήταν λάθος, αλλά επειδή ο κόσμος προχώρησε. Και η Eurovision ίσως περισσότερο από κάθε άλλο μουσικό γεγονός δείχνει αυτή τη μετάβαση.
Στο ίδιο πλαίσιο, ο Χρήστος Δάντης εμφανίστηκε γενικά επιφυλακτικός απέναντι στον θεσμό, λέγοντας πως δεν θα προέτρεπε εύκολα έναν νέο καλλιτέχνη – ούτε καν το παιδί του – να μπει σε αυτή τη διαδικασία. Η Eurovision μπορεί να σε εκτοξεύσει μέσα σε μια βραδιά, αλλά μπορεί και να σε εγκλωβίσει σε μια ταμπέλα από την οποία δύσκολα ξεφεύγεις.
Το συμπέρασμα; Το “My Number One” παραμένει νικητής. Απλώς δεν είναι πια παιδί της εποχής του σήμερα. Και αυτό δεν το μειώνει. Το τοποθετεί εκεί που ανήκει: σε μια άλλη δεκαετία, με άλλους κανόνες, άλλα αυτιά και μια Ελλάδα που τότε κατάφερε να κερδίσει χωρίς φαντασμαγορία.
Αν αυτό σε κάποιους ακούγεται «παιδικό», μάλλον λέει περισσότερα για το σήμερα παρά για το τότε.
Αναρτήσεις
