Δεν είναι απλά ένα ακόμα «δυσάρεστο νέο» που περνάει στα ψιλά.
Αυτή η είδηση πονάει βαθιά γιατί μιλάμε για έναν άνθρωπο της δουλειάς, που είχε ταυτότητα — όχι ένα ανώνυμο νούμερο. Ο Γιάννης Τσιριγώτης, 52 ετών, οδηγός ταξί στη Σπάρτη, έφυγε από τη ζωή μετά από ανεύρυσμα εγκεφάλου, αφήνοντας πίσω του οικογένεια, φίλους και μια κοινότητα που τον γνώριζε και τον σεβόταν.
Αυτός δεν ήταν απλώς «ο ταξιτζής της γειτονιάς». Ήταν ο άνθρωπος που σε πήγαινε σπίτι όταν είχες αργήσει, που σε άκουγε χωρίς να σε κρίνει, που ήξερε να ρίχνει μια ατάκα όταν τη χρειαζόσουν. Ήταν άνθρωπος με χιούμορ αλλά και βάρος ψυχής, που έβγαζε το ψωμί του με ιδρώτα και ευγένεια. Και το σημαντικότερο; τον ήξερες. Ήξερες ποιος είναι, τι κάνει, πώς γελάει. Κι όταν μαθαίνεις ότι δεν υπάρχει πια, δεν είναι απλά «μια είδηση» — είναι ένα χαστούκι.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες, ο Γιάννης νοσηλευόταν πάνω από μία εβδομάδα σε ΜΕΘ μετά το ανεύρυσμα εγκεφάλου που τον χτύπησε ξαφνικά. Η μάχη ήταν σκληρή, αλλά δυστυχώς δεν κατάφερε να τη κερδίσει. Η τοπική κοινωνία της Σπάρτης είναι συντετριμμένη — όχι μόνο για την απώλεια ενός ανθρώπου αλλά για το κενό που αφήνει πίσω του σε ανθρώπους που τον εμπιστεύονταν καθημερινά.
Όταν χάνεις κάποιον που «τον ήξερες», δεν φεύγει απλά ένα όνομα από τα νέα· φεύγει μια φωνή από τη γειτονιά, ένας άνθρωπος που είχε πρόσωπο και ιστορία. Και αυτή η απώλεια πονάει διαφορετικά.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει.
Αναρτήσεις
