Πας στο σούπερ μάρκετ και νομίζεις ότι ψωνίζεις σε τσουχτερό τουριστικό θέρετρο. Βγαίνεις έξω για καφέ και νομίζεις ότι παραγγέλνεις με χρυσάφι. Κι ενώ ο κόσμος πεινάει, οι δουλειές που υπάρχουν σε εκμεταλλεύονται, οι μισθοί τσιμπάνε… κάπου τα μάτια μας κι όλο λέμε «τώρα θα στρώσει».
Και ξαφνικά, εμφανίζεται η κλασική πολιτική τυπικότητα, που λέει ότι “τέλος το τσάμπα”. Τέλος το τσάμπα; Αλήθεια τώρα; Τσάμπα ήταν ο ιδρώτας μας; Τσάμπα ήταν η προσπάθεια να τα φέρουμε βόλτα; Στον κόσμο που προσπαθεί να ζήσει; Αλλά, ναι, πάντα υπάρχει κάποιος για να σου πει ότι φταις επειδή ήθελες λίγο αξιοπρεπές ψωμί ή λίγο φτηνό γάλα.
Κι αν αναρωτιέσαι γιατί όλα πάνε στραβά, απλώς δες γύρω σου: οι πολιτικές αποφάσεις γίνονται με ένα απίστευτο θράσος, οι κοινωνικές ανισότητες γιγαντώνονται και οι λαϊκές αγορές μοιάζουν να είναι πολυτέλεια. Κι ενώ το κράτος παίζει το «όλα καλά», ο κόσμος πεθαίνει κυριολεκτικά από έλλειψη υποστήριξης, ενώ οι «λύσεις» που μας σερβίρουν μοιάζουν με κακόγουστο αστείο.
Ναι, η κοινωνία είναι στην κόψη. Η ώρα μηδέν χτυπάει την πόρτα μας και κανείς δεν κάνει τίποτα. Ακρίβεια, ανασφάλεια, φόβος. Και οι λύσεις; Όχι, δεν έρχονται. Απλώς αλλάζουν τα λόγια, αλλά η πραγματικότητα παραμένει αμείλικτη.
Αν αυτό είναι το «τέλος του τσάμπα», τότε καλώς ήρθε η Ελλάδα του «όλα ακριβώς». Κι εμείς; Απλώς κοιτάμε γύρω και περιμένουμε να δούμε ποιος θα έχει την επόμενη καλή ιδέα να μας πει πόσο τυχεροί είμαστε που… αναπνέουμε.
Αναρτήσεις
