Η Eurovision υποτίθεται πως ανοίγει πόρτες. Στην περίπτωση της Ζόζεφιν, όμως, έκλεισε μία… και άνοιξε μια ολόκληρη συζήτηση για το πώς λειτουργεί τελικά αυτό το πανηγύρι πίσω από τις κάμερες.
μη συμμετοχή της ως εκπροσώπου της Κύπρου δεν ήταν απλώς μια «χαμένη ευκαιρία». Ήταν το σπίρτο που άναψε φωτιά σε μια ήδη εύθραυστη επαγγελματική ισορροπία.
Για μήνες, το πράγμα παρουσιαζόταν –επίσημα και ανεπίσημα– ως σχεδόν κλειδωμένο. Συζητήσεις, προετοιμασία, προσδοκίες. Η Ζόζεφιν κινήθηκε σαν άνθρωπος που ετοιμάζεται να ανέβει στη μεγαλύτερη μουσική σκηνή της Ευρώπης. Και ξαφνικά; Τίποτα. Άλλη τραγουδίστρια, άλλη απόφαση, άλλη πορεία. Χωρίς σαφείς εξηγήσεις, χωρίς το πολυπόθητο «γιατί».
Το αποτέλεσμα δεν άργησε να φανεί. Η συνεργασία της με την Panik Records μπήκε στον πάγο και, σύμφωνα με πληροφορίες, τελείωσε οριστικά. Όχι με τυμπανοκρουσίες, αλλά με εκείνη τη βαριά σιωπή που δείχνει ότι κάτι στράβωσε για τα καλά. Όταν ένας καλλιτέχνης πιστεύει πως έχει μπροστά του ένα διεθνές άνοιγμα και αυτό εξαφανίζεται από τη μία μέρα στην άλλη, οι σχέσεις δοκιμάζονται. Και κάποιες δεν περνούν το τεστ.
Η «μεγάλη αλλαγή» στη ζωή της Ζόζεφιν, λοιπόν, δεν έχει να κάνει με αναζητήσεις εσωτερικού εαυτού ή δραματικές εξομολογήσεις. Είναι καθαρά επαγγελματική. Νέα πορεία, νέο πλάνο, πιθανότατα νέα δισκογραφική στέγη. Με άλλα λόγια: restart. Και μάλιστα αναγκαστικό.
Το ερώτημα που μένει είναι αν αυτή η ιστορία θα λειτουργήσει τελικά υπέρ της. Γιατί, ας μην κοροϊδευόμαστε, η Eurovision δεν είναι πάντα ευλογία. Είναι και μηχανισμός που σε ανεβάζει ή σε καίει, ανάλογα με το πώς και από ποιους παίζεται το παιχνίδι. Η Ζόζεφιν δείχνει αποφασισμένη να μην μείνει στο «παρά λίγο» και να προχωρήσει παρακάτω, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ξαναχτίσει πράγματα από την αρχή.
Και καμιά φορά, όσο κι αν πονάει, αυτός είναι ο μόνος τρόπος να πας πραγματικά μπροστά.
Αναρτήσεις
