Η Άννα Βίσση δεν είναι απλώς μια τραγουδίστρια που βγαίνει στη σκηνή, λέει τα τραγούδια της και φεύγει.
Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που άμα πιάσει μικρόφωνο, ξεχνάει ώρα, πρόγραμμα, συμφωνίες και… ανθρώπους που την περιμένουν απ’ έξω. Και αυτό δεν το λέμε εμείς. Το είπε –με τον πιο αυθεντικό και απολαυστικό τρόπο– η Ελισάβετ Κωνσταντινίδου.
Σε πρόσφατη κουβέντα της, η αγαπημένη ηθοποιός αποκάλυψε ένα περιστατικό που δείχνει ξεκάθαρα τι σημαίνει Βίσση πάνω στη σκηνή. Όχι ντίβα, όχι σνομπ. Παθιασμένη μέχρι τελικής πτώσεως. Τόσο παθιασμένη, που ενώ είχαν κανονίσει να τελειώσει το πρόγραμμα σχετικά νωρίς για να πάνε να παίξουν χαρτιά, η Άννα απλώς… δεν κατέβαινε.
Το live τραβούσε, ο κόσμος γούσταρε, η σκηνή καιγόταν και η ώρα περνούσε. Κάποια στιγμή, η Κωνσταντινίδου συνειδητοποιεί ότι αν δεν κάνει κάτι, χαρτιά δεν θα δουν ούτε στον ύπνο τους. Και τι κάνει; Το απόλυτο: μπαίνει μέσα στο μαγαζί, ανεβαίνει στη σκηνή και της φωνάζει μπροστά σε κόσμο και κοσμάκη:
«Είσαι με τα καλά σου; Έχεις αποτρελαθεί; Τι ώρα θα πάμε να παίξουμε χαρτιά;»
Η εικόνα και μόνο είναι κινηματογραφική. Η Βίσση να τραγουδάει ασταμάτητα, η φίλη της να την τραβάει πίσω στην πραγματικότητα και το κοινό να γελάει χωρίς να ξέρει αν βλέπει σόου ή backstage που ξέφυγε. Και φυσικά, καμία παρεξήγηση. Γέλια, πειράγματα και άλλη μια απόδειξη ότι η πραγματική φιλία δεν χρειάζεται φίλτρα, ούτε δημόσιες δηλώσεις αγάπης.
Αυτό που μένει από την ιστορία δεν είναι το αστείο σκηνικό. Είναι το πόσο αληθινή είναι η Άννα Βίσση όταν ανεβαίνει στη σκηνή. Δεν δουλεύει με ρολόι, δεν μετράει λεπτά, δεν λέει «μέχρι εδώ». Όταν το ζει, το ζει μέχρι τέλους. Και αν χρειαστεί να της φωνάξει φίλη της για να κατέβει, θα γελάσει και θα συνεχίσει.
Γιατί κάποιοι καλλιτέχνες κάνουν πρόγραμμα. Και κάποιοι άλλοι… γίνονται το πρόγραμμα.
Αναρτήσεις
