Δεν ήταν ταινία. Δεν ήταν ακτιβισμός. Δεν ήταν «μια κακή στιγμή».
Ήταν 96 χρονών, στο Αιγάλεω, και έβαλε φωτιά στον εαυτό της στη μέση του δρόμου, μέρα μεσημέρι. Όχι πίσω από κλειστές πόρτες. Όχι σιωπηλά. Μπροστά σε όλους.
Η ηλικιωμένη γυναίκα περιλούστηκε με εύφλεκτο υγρό και αυτοπυρπολήθηκε, σοκάροντας όσους βρέθηκαν μπροστά σε μια εικόνα που δεν χωράει εύκολα στο μυαλό: μια γιαγιά, καμένη, να παλεύει με τις φλόγες, ενώ γύρω της άνθρωποι ουρλιάζουν, τρέχουν, καλούν βοήθεια, παγώνουν.
Μάρτυρες ειδοποίησαν άμεσα το ΕΚΑΒ, κάποιοι προσπάθησαν να τη βοηθήσουν όπως μπορούσαν, και η γυναίκα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Αττικόν, όπου νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση με εκτεταμένα εγκαύματα.
Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.
Γιατί 96 χρονών δεν αυτοπυρπολείσαι “έτσι”. Δεν είναι παρόρμηση. Δεν είναι κρίση της στιγμής. Είναι κραυγή. Είναι κούραση ζωής. Είναι μοναξιά που δεν αντέχεται. Είναι ένα σύστημα που αφήνει ανθρώπους να φτάνουν στο σημείο να διαλέγουν τον πιο φρικτό τρόπο για να πουν «δεν πάει άλλο».
Δεν έχουν γίνει γνωστά τα αίτια που την οδήγησαν σε αυτή την απόφαση. Αλλά ας μην κρυβόμαστε:
σε αυτή τη χώρα, οι ηλικιωμένοι συχνά ζουν αόρατοι. Με πενιχρές συντάξεις, με προβλήματα υγείας, με σπίτια-κουτιά και με τη σιωπή να βαραίνει περισσότερο από οποιοδήποτε πρόβλημα.
Η εικόνα της γιαγιάς στο Αιγάλεω δεν είναι απλώς ένα αστυνομικό δελτίο.
Είναι καθρέφτης. Και δεν μας αρέσει καθόλου αυτό που δείχνει.
Γιατί όταν ένας άνθρωπος φτάνει να βάλει φωτιά στον εαυτό του στον δρόμο, το πρόβλημα δεν είναι μόνο δικό του. Είναι όλων μας.
Αναρτήσεις
