Ο Ζαχαρίας Μπασιάς δεν έγραψε απλά ένα ακόμη ερωτικό τραγούδι.
Με το «Ποτέ σου» βάζει το δάχτυλο στην πληγή του σύγχρονου έρωτα — όχι με ρομαντικές ανοησίες, αλλά με εκείνη την ωμή αλήθεια που όλοι λέμε όταν έχουμε πονέσει αρκετά και πια δεν έχουμε καν όρεξη για «ίσως», «αλλά», «μπορεί». Το τραγούδι είναι μια καταιγιστική δήλωση αποτίναξης από μια σχέση που δεν άξιζε τον χρόνο και την ενέργειά σου, από μια αγάπη που μάζευε πληγές αντί για χαμόγελα.
Το «Ποτέ σου» δεν είναι απλά μια μπαλάντα για χωρισμό. Είναι μια ηχηρή διακήρυξη αυτοσεβασμού. Φαντάσου να τα έχεις δοκιμάσει όλα, να έχεις δώσει τα πάντα, και αντί να πάρεις αμοιβαιότητα, να παίρνεις υποσχέσεις που δεν έγιναν πράξη και λόγια που ψεύδονται με χάρη. Το τραγούδι αντανακλά εκείνη τη στιγμή που γυρνάς απόψε πλευρό και λες μέσα σου: «Τέρμα. Ποτέ πια στο μυαλό μου, στο σώμα μου, στη ζωή μου».
Αυτό που κάνει τον Μπασιά να ξεχωρίζει είναι η ικανότητά του να παίρνει μια τόσο κοινή εμπειρία — τον πόνο του χωρισμού — και να την αποτυπώνει με τέτοια καθαρότητα, όχι σαν κλάμα αλλά σαν απόφαση. Ο στίχος «Ποτέ σου ξανά στις σκέψεις μου πια» δεν είναι απλώς σκληρός· είναι καθαρός. Είναι το σημείο που ο πόνος σταματά να είναι θρήνος και γίνεται επιλογή.
Η ερμηνεία του Μπασιά δεν παίζει με λυγμούς και μελοδραματισμούς. Παίρνει την απογοήτευση, την καρφώνει μπροστά σου και σου λέει: Τελείωσε. Δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής. Τέτοια τραγούδια δεν γράφονται με κλισέ λέξεις, αλλά με αυτή την αίσθηση της «τελειωμένης υπόθεσης» που όλοι έχουμε νιώσει αλλά λίγοι τολμούν να πουν με τόση καθαρότητα.
Και για να είμαστε ειλικρινείς: αυτό που παίζει εδώ δεν είναι απλά ένα τραγούδι για να το ακούσεις. Είναι ένα τραγούδι για να το ζήσεις — να νιώσεις την απελευθέρωση, να αγκαλιάσεις τη δύναμη που κρύβεις μέσα σου και να πεις επιτέλους το δικό σου «Ποτέ σου» σε ό,τι δεν αξίζει πια τον χώρο σου.
Αναρτήσεις
