Ο Γιώργος Σαμπάνης επιστρέφει με το «Απ’ Τον Ουρανό» και κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: παίρνει το συναίσθημα, το στύβει μέχρι τελευταίας σταγόνας και το σερβίρει χωρίς φίλτρα.
Δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με φανφάρες· αφήνει τη φωνή, τη μελωδία και τον στίχο να κάνουν τη δουλειά. Και την κάνουν καλά. Πολύ καλά.
Το τραγούδι κινείται σε γνώριμα σαμπανικά μονοπάτια, αλλά δεν ανακυκλώνεται. Είναι από αυτά που ακούς και λες «ναι, αυτός είναι», χωρίς να νιώθεις ότι στα πουλάει ξανά τα ίδια. Ο έρωτας εδώ δεν είναι καρτ ποστάλ. Είναι ανάγκη, απουσία, προσμονή. Είναι το “σ’ έχω ανάγκη” που δεν λέγεται εύκολα, αλλά τραγουδιέται δυνατά.
Μουσικά, το κομμάτι πατάει γερά: καθαρή μελωδία, ρυθμός που δεν σε πιέζει αλλά σε τραβάει μέσα του, και ενορχήστρωση που στηρίζει τη φωνή αντί να τη σκεπάζει. Ο Σαμπάνης δεν χρειάζεται να φωνάξει για να ακουστεί. Ξέρει πότε να ανεβάσει ένταση και πότε να αφήσει χώρο στη σιωπή — κι αυτό είναι τέχνη.
Το video clip έρχεται να κουμπώσει με το τραγούδι χωρίς περιττά κόλπα. Ατμόσφαιρα, βλέμματα, εικόνες που υπηρετούν το συναίσθημα και όχι το αντίστροφο. Δεν προσπαθεί να γίνει viral, προσπαθεί να γίνει αληθινό. Και αυτό, σε μια εποχή που όλα είναι «για το κλικ», είναι σχεδόν επαναστατικό.
Το «Απ’ Τον Ουρανό» δεν είναι απλώς άλλο ένα ερωτικό τραγούδι στο ρεπερτόριο του Γιώργου Σαμπάνη. Είναι μια υπενθύμιση ότι η ελληνική ποπ μπορεί ακόμα να μιλάει για τον έρωτα χωρίς να γίνεται φθηνή ή προβλέψιμη. Ένα κομμάτι που ακούγεται μόνο του, αλλά κολλάει ακόμα καλύτερα σε εκείνες τις στιγμές που ο ουρανός κατεβαίνει χαμηλά — συνήθως βράδυ, συνήθως με σκέψεις.
Αναρτήσεις
