Η Κοντσίτα Βουρστ αποφάσισε να κλείσει την πόρτα πίσω της και να την τραβήξει κιόλας.
Με μια δήλωση που έπεσε σαν «βόμβα», ανακοίνωσε ότι αποχωρεί οριστικά από οτιδήποτε σχετίζεται με τη Eurovision. Όχι εμφανίσεις, όχι καλεσμένες, όχι σχόλια, όχι ρόλοι-βιτρίνα. Τέλος.
Και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους: άργησε κιόλας. Η Eurovision εδώ και χρόνια δεν είναι διαγωνισμός τραγουδιού, αλλά ένα πολιτισμικό πανηγύρι όπου το τραγούδι παίζει κομπάρσο. Όποιος έχει αυτιά, το ξέρει. Όποιος έχει μάτια, το βλέπει. Όποιος έχει μυαλό, το παραδέχεται.
Η Κοντσίτα κέρδισε το 2014, έγραψε ιστορία, έγινε σύμβολο. Από εκεί και μετά όμως, η Eurovision έμεινε στάσιμη — ή μάλλον έκανε κύκλους γύρω από τον εαυτό της. Ίδιες συνταγές, ίδιες «ευαισθησίες», ίδια υποκρισία, λιγότερη μουσική.
Οπότε ναι, το «φεύγω» της Κοντσίτα δεν είναι επανάσταση. Είναι απλώς μια καθυστερημένη διαπίστωση: όταν το προϊόν χαλάει, κάποια στιγμή το αφήνεις στο ράφι.
Καμία έκπληξη. Μόνο ένα εύλογο ερώτημα:
πόσοι ακόμα θα κάνουν πως δεν βλέπουν;
Αναρτήσεις
