Ο Στέλιος Ρόκκος δεν είναι από τους ανθρώπους που μιλάνε για να ακουστούν. Όταν ανοίγει το στόμα του, το κάνει γιατί δεν αντέχει άλλο να σωπαίνει.
Και αυτή τη φορά μίλησε για όσα πραγματικά τον έχουν σημαδέψει: τον θάνατο των δύο αδελφών του, τη σχέση του με τη θρησκεία και όλα εκείνα τα «απαγορευμένα» που τελικά είναι τα πιο αληθινά.
Ο ίδιος έχει βιώσει μέσα σε λίγα χρόνια έναν πόνο που δεν χωράει σε καμία συνέντευξη. Έχασε δύο αδέλφια του, το ένα ξαφνικά από ανακοπή καρδιάς και το άλλο με τραγικό τρόπο στη θάλασσα, κατά τη διάρκεια υποβρύχιου ψαρέματος στη Λήμνο. Δύο απώλειες που δεν ξεπερνιούνται, απλώς μαθαίνεις – αν μαθαίνεις – να ζεις με αυτές.
Ο Ρόκκος παραδέχεται ότι υπήρξαν στιγμές που αναρωτήθηκε αν έχει νόημα να συνεχίσει, όχι καλλιτεχνικά, αλλά υπαρξιακά. Δεν το παίζει ήρωας, δεν πουλάει δύναμη για δημόσιες σχέσεις. Λέει ξεκάθαρα ότι ο πόνος αυτός σε αλλάζει για πάντα και σου γκρεμίζει κάθε βεβαιότητα.
Όταν η κουβέντα πήγε στη θρησκεία, δεν μάσησε τα λόγια του. Δήλωσε ότι έχει προβληματική σχέση με την εκκλησία και τα δόγματα, όχι από αντίδραση ή μόδα, αλλά γιατί δεν του βγαίνει. Δεν πιστεύει στις έτοιμες απαντήσεις, ούτε στα «έτσι είναι γιατί έτσι πρέπει». Η πίστη, αν υπάρχει, είναι προσωπική υπόθεση και όχι υποχρέωση με οδηγίες χρήσης.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε και η φράση του πως «το απαγορευμένο είναι και το πιο παθιασμένο». Όχι σαν πρόκληση, αλλά σαν διαπίστωση για το πώς λειτουργεί ο άνθρωπος. Όσο περισσότερο κάτι πιέζεται, κρύβεται ή καταδικάζεται, τόσο πιο έντονα επιστρέφει. Και εκεί, σύμφωνα με τον ίδιο, βρίσκεται η αλήθεια – όχι στα πρέπει και στα δήθεν.
Η συνέντευξη αυτή δεν είχε στόχο να σοκάρει. Σόκαρε γιατί ήταν ειλικρινής. Ο Στέλιος Ρόκκος μίλησε σαν άνθρωπος που έχει φάει χαστούκια από τη ζωή και δεν έχει καμία διάθεση να τα ωραιοποιήσει. Χωρίς φίλτρα, χωρίς «σωστές» απαντήσεις, χωρίς φόβο μην παρεξηγηθεί.
Και τελικά, αυτό είναι που τον κάνει να ξεχωρίζει: δεν προσπαθεί να πείσει κανέναν. Απλώς λέει την αλήθεια του. Και όποιος αντέξει.
Αναρτήσεις
