Η Τραϊάνα Ανανία δεν μάσησε τα λόγια της και καλά έκανε. Σε μια εξομολόγηση που δεν είχε τίποτα από «τηλεοπτικό δράμα για τα νούμερα», μίλησε ανοιχτά για την κακοποίηση που έχει βιώσει και για το πώς αυτό το φορτίο την ακολουθεί μέχρι σήμερα.
Όχι σαν ανάμνηση, αλλά σαν μόνιμη δοκιμασία κάθε φορά που πάει να εμπιστευτεί έναν άνθρωπο.
Όπως αποκάλυψε, τα τραύματα ξεκινούν από την παιδική της ηλικία, μέσα σε περιβάλλοντα που στα χαρτιά έμοιαζαν «σωστά», αλλά στην πράξη μόνο ασφάλεια δεν πρόσφεραν. Οικογένεια, σχολείο, κύκλοι που υποτίθεται πως προστατεύουν ένα παιδί. Εκεί ακριβώς, όπως είπε, γεννήθηκε το πρώτο ρήγμα. Και αυτά τα ρήγματα, αν δεν τα κοιτάξεις κατάματα, δεν κλείνουν ποτέ.
Η ίδια δεν κρύφτηκε πίσω από γενικότητες. Παραδέχτηκε πως κάθε νέα σχέση συνοδεύεται από σοκ. Όχι ζήλια, όχι δράματα, αλλά φόβο. Φόβο καθαρό, ωμό, αυτόν που σου λέει «πρόσεχε» ακόμα κι όταν απέναντί σου δεν υπάρχει καμία απειλή. Και αυτό είναι ίσως το πιο ύπουλο κομμάτι του τραύματος: δεν ξεχωρίζει εύκολα το παρόν από το παρελθόν.
Η Τραϊάνα μίλησε και για την ψυχοθεραπεία, αλλά χωρίς να τη σερβίρει σαν θαυματουργή συνταγή. Δεν είπε ότι «θεραπεύτηκε», ούτε ότι όλα λύνονται. Είπε όμως κάτι πολύ πιο αληθινό: ότι δούλεψε με τον εαυτό της για να μη γίνει ίδιος με αυτούς που την πλήγωσαν. Για να μη μπερδεύει την αγάπη με την ανοχή στην κακοποίηση. Και αυτό, όσο κι αν δεν πουλάει σαν happy end, είναι τεράστιο βήμα.
Σε μια εποχή που όλοι μιλάνε για τραύματα λες και είναι μόδα, η δική της κουβέντα είχε βάρος. Δεν ζήτησε λύπηση, δεν έδειξε με το δάχτυλο, δεν στόλισε τίποτα. Είπε απλά την αλήθεια της. Και καμιά φορά, αυτή η αλήθεια είναι πιο δυνατή από οποιονδήποτε ρόλο ή τίτλο.
Γιατί τελικά, το να επιβιώνεις και να συνεχίζεις να προσπαθείς να εμπιστευτείς, ενώ κουβαλάς τέτοιο παρελθόν, δεν είναι αδυναμία. Είναι καθημερινή μάχη. Και όχι, δεν τη κερδίζεις πάντα. Αλλά το ότι βγαίνεις και το λες, είναι ήδη μια νίκη.
Αναρτήσεις
