**«Η Μυρτώ δεν χωράει σε screenshots: το πιο βολικό δικαστήριο είναι αυτό που δεν χρειάζεται αποδείξεις»**

Καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές, μια 19χρονη κοπέλα οδηγείται στην τελευταία της κατοικία στο Αργοστόλι.

Η είδηση του θανάτου της δεν είναι απλώς άλλη μία τραγωδία που περνάει στα ψιλά της καθημερινής ειδησεογραφίας. Είναι ένα σοκ που αποκαλύπτει, για ακόμη μια φορά, πόσο εύκολα μια κοινωνία μετατρέπει το πένθος σε ανάλυση και το θύμα σε “υπόθεση προς εξέταση”.

Γιατί πριν ακόμα στεγνώσει το μελάνι των πρώτων ρεπορτάζ, είχε ήδη ξεκινήσει κάτι πιο σκληρό από κάθε δικαστήριο: το ψηφιακό δικαστήριο των social media. Εκεί όπου δεν χρειάζονται στοιχεία, δεν απαιτούνται καταθέσεις, δεν υπάρχει υπεράσπιση. Μόνο εικόνες, αποσπάσματα, φήμες και πρόχειρες ερμηνείες.

Μέσα σε λίγες ώρες, η ζωή ενός ανθρώπου επιχειρήθηκε να συμπιεστεί σε φωτογραφίες, βίντεο και σχόλια. Και κάπου εκεί ξεκίνησε η “ανάλυση χαρακτήρα”: το βλέμμα, το ύφος, η εμφάνιση, οι επιλογές. Όλα έγιναν ενδείξεις. Όλα έγιναν “αποδείξεις”. Όχι για το τι συνέβη πραγματικά, αλλά για το πώς θα βολέψει η αφήγηση που ήδη είχε αρχίσει να χτίζεται.

Το πιο ανησυχητικό δεν είναι η ύπαρξη των σχολίων. Είναι η ταχύτητα με την οποία μια ολόκληρη ζωή μετατρέπεται σε αφήγημα που δεν της ανήκει. Μια γυναίκα δεν χρειάζεται καν να μιλήσει για να κριθεί. Αρκεί να υπάρχει.

Και κάπως έτσι, η συζήτηση φεύγει από την ουσία και μεταφέρεται στο πιο εύκολο σημείο: την εικόνα. Φωτογραφίες από επαγγελματικές λήψεις ή στιγμές χωρίς πλαίσιο, χρησιμοποιούνται σαν εργαλεία “χαρακτηρολογίας”. Σαν να μπορεί κανείς να διαβάσει έναν άνθρωπο από μια πόζα, ένα φίλτρο, ένα στιγμιότυπο.

Ακόμη κι αν όλα αυτά ήταν επιλογές έκφρασης – ακόμη κι αν ήταν απλώς στιγμές μιας ζωής που προσπαθούσε να σταθεί – τίποτα δεν δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να χτίζει ετυμηγορίες πάνω τους. Η ταυτότητα ενός ανθρώπου δεν είναι gallery. Και σίγουρα δεν είναι δικαστική απόφαση.

Το πιο βολικό αφήγημα είναι πάντα αυτό που μετατοπίζει την ευθύνη από το γεγονός στην εικόνα του θύματος. Είναι ένας μηχανισμός άμυνας: αν το θύμα “κάπως έφταιγε”, τότε ο κόσμος μοιάζει πιο προβλέψιμος, πιο ασφαλής. Μόνο που αυτή η ασφάλεια είναι ψευδαίσθηση χτισμένη πάνω σε μια βαθιά αδικία.

Γιατί η πραγματικότητα είναι απλή και σκληρή: μια 19χρονη δεν είναι εδώ. Και κανένα screenshot δεν αλλάζει αυτό το γεγονός. Κανένα σχόλιο δεν το εξηγεί. Καμία “ανάλυση” δεν το δικαιολογεί.

Η Μυρτώ δεν είναι εικόνα. Δεν είναι υλικό προς κατανάλωση. Δεν είναι αφήγημα για να νιώσουν κάποιοι καλύτερα με τις προκαταλήψεις τους.

Και όσο εμείς συζητάμε για το “πώς έμοιαζε”, το πραγματικό ερώτημα μένει αναπάντητο: πώς γίνεται ένας άνθρωπος να μένει χωρίς προστασία, χωρίς δίχτυ, χωρίς επιστροφή;

Γιατί ποτέ δεν βλέπουμε την ίδια εμμονή όταν πρόκειται για εκείνους που προκαλούν τον πόνο; Πότε αναλύθηκε με την ίδια μανία το προφίλ του θύτη όπως αναλύεται το προφίλ του θύματος; Η απάντηση είναι γνωστή, απλώς δυσάρεστη.

Η εμμονή με την εικόνα του θύματος δεν είναι αθώα. Είναι τρόπος να αποφευχθεί η ευθύνη. Είναι τρόπος να συνεχιστεί η καθημερινότητα χωρίς ενοχλητικές ερωτήσεις.

Και ίσως εκεί βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα: όχι μόνο σε όσα λέγονται, αλλά σε όσα έχουμε μάθει να θεωρούμε φυσιολογικά.

Η Μυρτώ δεν είναι μια φωτογραφία που σχολιάζεται. Δεν είναι ένα βίντεο που αναλύεται. Είναι μια ζωή που σταμάτησε.

Και αυτό δεν χωράει ούτε σε captions, ούτε σε σχόλια, ούτε σε εύκολες κρίσεις.

Όπως ειπώθηκε και αλλού, αν η ίδια είχε επιβιώσει, πολλά από αυτά τα “σχόλια” θα είχαν ειπωθεί σε μια αίθουσα δικαστηρίου. Ζωντανή ή νεκρή, η ετυμηγορία μοιάζει να είναι ήδη έτοιμη από πριν.

Το ερώτημα δεν είναι αν θα συνεχίσουμε να μιλάμε. Είναι αν θα συνεχίσουμε να μιλάμε έτσι.

👉 Δείτε τι γράφεται και τι σχολιάζει ο κόσμος για την υπόθεση στα social. Το θέμα έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις και οι αντιδράσεις στο Instagram είναι έντονες. Δείτε περισσότερα εδώ: ΤΟ LINK

---