Στη Λέσβος αυτή τη στιγμή δεν έχουμε απλά μια “αγροτική διαμαρτυρία”. Έχουμε κανονική ασφυξία.
Κτηνοτρόφοι πετάνε το γάλα τους. Κυριολεκτικά.
Όχι γιατί χάλασε. Όχι γιατί δεν πίνεται. Αλλά γιατί τους έχουν δέσει τα χέρια με απαγορεύσεις και κανείς δεν δίνει ουσιαστική λύση.
Το λιμάνι στη Μυτιλήνη μπλοκαρισμένο.
Καράβια σταματημένα. Μεταφορές στον αέρα. Ένα νησί σε ημι-αποκλεισμό.
Και την ίδια ώρα;
Σιγή.
Τα μεγάλα ΜΜΕ το περνάνε στα ψιλά. Το κράτος απαντάει με μέτρα χωρίς ξεκάθαρη εξήγηση στον κόσμο που καταστρέφεται καθημερινά.
Οι ίδιοι οι άνθρωποι της Λέσβου λένε κάτι πολύ απλό:
Το γάλα καταναλώνεται κανονικά μέσα στο νησί. Οι ίδιοι το πίνουν, οι οικογένειές τους το πίνουν. Και όμως, δεν μπορούν να το διαθέσουν.
Και εδώ αρχίζει το παράλογο.
Αν υπάρχει κίνδυνος, γιατί δεν υπάρχει ξεκάθαρη ενημέρωση που να πείθει;
Αν δεν υπάρχει, γιατί πετιέται ένα ολόκληρο προϊόν και μαζί του ο κόπος μιας ζωής;
Αντί για απαντήσεις, βλέπουμε απαγορεύσεις.
Αντί για στήριξη, βλέπουμε εγκατάλειψη.
Και μέσα σε όλο αυτό, ένα νησί φωνάζει και δεν το ακούει κανείς.
Γιατί όταν ο παραγωγός φτάνει να πετάει το γάλα του στον δρόμο, δεν είναι απλά είδηση.
Είναι αποτυχία.
Αποτυχία διαχείρισης.
Αποτυχία επικοινωνίας.
Αποτυχία στήριξης.
Η Λέσβος δεν ζητάει χάρη. Ζητάει το αυτονόητο: να μην καταστρέφεται μπροστά στα μάτια όλων ενώ κάποιοι κοιτάνε αλλού.
Και αυτό δεν είναι απλά θέμα ενός νησιού.
Είναι θέμα που αύριο μπορεί να σκάσει οπουδήποτε.
Απλά τότε… ίσως να είναι αργά.
.jpg.webp)
Αναρτήσεις
