Ο Νικηφόρος ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία καλλιτεχνών που δεν χρειάζονται υπερβολές για να ξεχωρίσουν.
Δεν βασίζεται σε φθηνά τρικ, ούτε σε πρόσκαιρες μόδες. Έχει φωνή, έχει παρουσία και –κυρίως– έχει τραγούδια που κουβαλάνε βάρος. Και αυτό, στη σημερινή μουσική πραγματικότητα, δεν είναι καθόλου αυτονόητο.
Από τις πρώτες του εμφανίσεις έγινε ξεκάθαρο ότι δεν πρόκειται για έναν ακόμα τραγουδιστή της σειράς. Η φωνή του έχει καθαρότητα αλλά και ένταση, μια ισορροπία ανάμεσα στο συναίσθημα και τον έλεγχο. Δεν κραυγάζει, δεν πιέζει. Αφήνει το τραγούδι να μιλήσει, και αυτό είναι πάντα πιο επικίνδυνο – γιατί όταν κάτι σε βρίσκει χωρίς φασαρία, σε χτυπά πιο βαθιά.
Η θεματολογία των τραγουδιών του κινείται γύρω από τον έρωτα, την απώλεια, τις δεύτερες σκέψεις και τις σιωπές που λένε περισσότερα από χίλιες λέξεις. Δεν προσπαθεί να ωραιοποιήσει καταστάσεις. Τα λέει όπως είναι: μελαγχολικά, αληθινά, ώρες-ώρες σκληρά. Κι εκεί ακριβώς κερδίζει. Γιατί ο κόσμος κουράστηκε από τα ψεύτικα χαμόγελα και τις δήθεν ευτυχίες των τριών λεπτών.
Μουσικά, ο Νικηφόρος κινείται με άνεση ανάμεσα στο σύγχρονο λαϊκό και το ποιοτικό pop στοιχείο, χωρίς να χάνει ταυτότητα. Οι επιλογές του δείχνουν καλλιτέχνη που ξέρει τι θέλει να πει και πώς να το πει. Δεν κυνηγάει απλώς το ραδιόφωνο· χτίζει ρεπερτόριο που μπορεί να σταθεί στον χρόνο. Και αυτό φαίνεται τόσο στις ηχογραφήσεις όσο και στις ζωντανές του εμφανίσεις, όπου η φωνή και η αλήθεια δεν κρύβονται πίσω από εφέ.
Σε μια εποχή που όλα τρέχουν γρήγορα και ξεχνιούνται ακόμα πιο γρήγορα, ο Νικηφόρος επιλέγει τον δύσκολο δρόμο: να μείνει. Να αφήσει αποτύπωμα, όχι απλώς views. Και όσο συνεχίζει να εμπιστεύεται το ένστικτό του αντί για τη συνταγή, τόσο θα κερδίζει εκείνους που ψάχνουν κάτι παραπάνω από έναν εύκολο ρυθμό.
Γιατί τελικά, οι φωνές που αντέχουν δεν είναι αυτές που ακούγονται πιο δυνατά. Είναι αυτές που λένε την αλήθεια τη σωστή στιγμή.
Αναρτήσεις
