Η Θεσσαλονίκη ξέρει από νύχτα, ξέρει από μουσική και –όταν το θέλει– ξέρει και από αποθέωση.
Αυτό ακριβώς συνέβη στο μεγάλο φινάλε της Αναστασίας και του Ηλία Καμπακάκη στο MonaLisa Music Hall, όπου το πρόγραμμα έκλεισε όπως του άξιζε: γεμάτο, δυνατό και με τον κόσμο όρθιο μέχρι το τελευταίο λεπτό.
Το διήμερο των τελευταίων εμφανίσεων δεν ήταν απλώς ένα «καλό κλείσιμο». Ήταν η επιβεβαίωση ότι το συγκεκριμένο σχήμα βρήκε τον παλμό της πόλης και τον κράτησε σταθερά στο κόκκινο. Από την πρώτη νότα μέχρι το τέλος, η πίστα δεν άδειασε, τα τραγούδια λέγονταν πιο δυνατά από τα μικρόφωνα και η αίσθηση ήταν ξεκάθαρη: εδώ συμβαίνει κάτι που ο κόσμος θέλει να ζήσει, όχι απλώς να ακούσει.
Η Αναστασία, σε μια από τις πιο δυνατές φάσεις της μέχρι τώρα πορείας της, απέδειξε ότι μπορεί να σηκώσει στις πλάτες της ένα σχήμα και να το οδηγήσει με σιγουριά. Χωρίς υπερβολές, χωρίς περιττές κινήσεις, με καθαρή παρουσία και τραγούδια που ο κόσμος ξέρει και αγαπά. Κάθε εμφάνισή της έβγαζε αυτοπεποίθηση και μια αίσθηση «είμαι εδώ και ξέρω γιατί».
Ο Ηλίας Καμπακάκης, από την άλλη, λειτούργησε σαν ο καταλύτης που κρατά την ενέργεια ψηλά. Με άνεση στη σκηνή και άμεση επικοινωνία με το κοινό, έδεσε ιδανικά με την Αναστασία, δημιουργώντας ένα πρόγραμμα που δεν έκανε κοιλιές και δεν άφηνε περιθώριο για αδιαφορία.
Το φινάλε στο MonaLisa δεν ήταν απλώς το τέλος μιας σειράς εμφανίσεων. Ήταν μια από εκείνες τις βραδιές που μένουν στη μνήμη της πόλης και συζητιούνται μετά, σαν σημείο αναφοράς. Γιατί όταν μια συνεργασία δουλεύει πραγματικά, δεν χρειάζεται φανφάρες. Το καταλαβαίνεις από τον κόσμο που φεύγει αργά, χαμογελαστός και με τραγούδια ακόμα στα χείλη.
Αναρτήσεις
