Κάπου στις Σέρρες, μέσα σε μια σχολική αίθουσα που υποτίθεται ότι υπηρετεί τη γνώση, συνέβη κάτι που δεν χωρά ούτε σε κακή ταινία ούτε σε μαύρο χιούμορ.
Μια καθηγήτρια, με διευθυντικό μάλιστα ρόλο, αποφάσισε πως ο ρόλος της παιδαγωγικής τελείωσε και πέρασε απευθείας στη βία. Θύμα της, ένας 13χρονος μαθητής. Το «παράπτωμά» του; Έκανε φασαρία.
Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, η εκπαιδευτικός δεν περιορίστηκε σε φωνές ή αποβολές – αυτά δηλαδή που, σωστά ή λάθος, προβλέπει το σχολικό πλαίσιο. Προχώρησε ένα βήμα παραπέρα. Του έβαλε μονωτική ταινία στο στόμα, για να «σωπάσει». Και σαν να μην έφτανε αυτό, φέρεται να έδωσε εντολή σε συμμαθητή του να του δέσει τα χέρια με χαρτοταινία. Ένα παιδί να δένει ένα άλλο παιδί, κατ’ εντολή ενηλίκου. Αν αυτό δεν λέγεται απόλυτη διάλυση κάθε έννοιας παιδαγωγικής, τότε τι λέγεται;
Ο 13χρονος γύρισε σπίτι και μίλησε. Ευτυχώς μίλησε. Η μητέρα του πήγε στην Αστυνομία και κατέθεσε καταγγελία. Από εκεί και πέρα, τα πράγματα πήραν τον δρόμο που έπρεπε να είχαν πάρει από την πρώτη στιγμή: η καθηγήτρια εντοπίστηκε, συνελήφθη και σχηματίστηκε σε βάρος της δικογραφία για σοβαρά αδικήματα, με την υπόθεση να οδηγείται πλέον στη Δικαιοσύνη.
Το ζήτημα όμως δεν σταματά στη σύλληψη. Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο και πιο άβολο: πώς γίνεται, το 2026, μέσα σε δημόσιο σχολείο, ένας άνθρωπος με εξουσία πάνω σε παιδιά να πιστεύει ότι το φίμωμα και το δέσιμο είναι «μέθοδος διαχείρισης τάξης»; Πότε ακριβώς χάθηκε το όριο ανάμεσα στην αυστηρότητα και την κακοποίηση;
Το σχολείο δεν είναι αναμορφωτήριο. Δεν είναι στρατόπεδο. Και σίγουρα δεν είναι χώρος όπου ένας ανήλικος πρέπει να φοβάται ότι θα τιμωρηθεί σωματικά ή θα εξευτελιστεί μπροστά στους συμμαθητές του. Η υπόθεση αυτή δεν αφορά μόνο μια καθηγήτρια και ένα παιδί. Αφορά το σύστημα, τους ελέγχους, την εκπαίδευση των εκπαιδευτικών και –κυρίως– την ανοχή που πολλές φορές δείχνουμε μέχρι να συμβεί το αδιανόητο.
Γιατί σήμερα ήταν ένα φίμωμα. Αύριο τι;
Αναρτήσεις
