Πριν γίνει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα του ελληνικού τραγουδιού, ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν ένα παιδί από τη Νίκαια που είχε ήδη αποφασίσει τι ήθελε να κάνει.
Η πορεία του δεν ήταν μια ευθεία διαδρομή προς τη δημοσιότητα. Ξεκίνησε από μικρά μαγαζιά, πέρασε από την Πάτρα, συνέχισε με την πρώτη δισκογραφική του δουλειά και σταδιακά εξελίχθηκε σε μια καριέρα που κράτησε περισσότερες από τρεις δεκαετίες.
Πίσω όμως από τους δίσκους, τις πίστες, τα βραβεία και τις εκκεντρικές εμφανίσεις υπήρχαν ιστορίες που έδειχναν έναν διαφορετικό Γιώργο.
### 1. Από παιδί έπαιζε ότι ήταν ήδη τραγουδιστής
Μία από τις ιστορίες που έχουν μείνει από τα παιδικά του χρόνια δείχνει πόσο έντονα είχε μπει μέσα του η ιδέα του τραγουδιού.
Ο μικρός Γιώργος μοίραζε «αυτόγραφα» σε συμμαθητές και συγγενείς, πολύ πριν υπάρξει οποιοσδήποτε λόγος να ζητήσει κάποιος την υπογραφή του.
Δεν υπήρχαν τότε νυχτερινά κέντρα, δισκογραφικά συμβόλαια και χιλιάδες θαυμαστές. Υπήρχε όμως ένα παιδί που φαίνεται πως είχε ήδη φτιάξει στο μυαλό του το δικό του μέλλον.
Χρόνια αργότερα ο ίδιος είχε μιλήσει για το γεγονός ότι από μικρός γνώριζε πως ήθελε να ασχοληθεί με το τραγούδι.
### 2. Η πρώτη πόρτα άνοιξε στη Νίκαια
Πριν από τα μεγάλα νυχτερινά κέντρα και τις αθηναϊκές πίστες υπήρχε το «Μουσικό Ρετιρέ» στη Νίκαια.
Εκεί έκανε τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα, σε πολύ μικρότερη ηλικία από εκείνη στην οποία τον γνώρισε αργότερα το πανελλήνιο κοινό.
Η ιστορία έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί δείχνει κάτι που συχνά ξεχνάμε όταν κοιτάμε μια μεγάλη καριέρα από το τέλος της: κανείς δεν ξεκινά από την κορυφή.
Ο Μαζωνάκης χρειάστηκε πρώτα να ανέβει στις μικρές πίστες και να μάθει τη δουλειά από την αρχή.
### 3. Η Πάτρα ήταν το μεγάλο σχολείο
Από τη Νίκαια ο δρόμος τον οδήγησε στην επαρχία και συγκεκριμένα στην Πάτρα.
Εκεί δεν πήγε απλώς για να εμφανιστεί σε ένα μαγαζί και να επιστρέψει στην Αθήνα. Η περίοδος αυτή αποτέλέσε σημαντικό κομμάτι της διαμόρφωσής του ως τραγουδιστή.
Στα νυχτερινά κέντρα της Πάτρας έμαθε να στέκεται απέναντι σε διαφορετικά κοινά, να δουλεύει το ρεπερτόριό του και να αποκτά την εμπειρία που αργότερα θα του χρειαζόταν στις μεγάλες πίστες.
Και εκεί, το 1992, ήρθε η γνωριμία που άλλαξε την επαγγελματική του πορεία.
### 4. Το καλοκαίρι του 1992 ήταν το σημείο καμπής
Σε νυχτερινό κέντρο της Πάτρας τον άκουσε ο Νίκος Μουρατίδης, ο οποίος ξεχώρισε τον νεαρό τραγουδιστή και συνέβαλε στο να ανοίξει ο δρόμος προς την PolyGram.
Από εκείνο το σημείο η ιστορία αλλάζει επίπεδο.
Το 1993 κυκλοφόρησε το πρώτο προσωπικό άλμπουμ του Μαζωνάκη, «Μεσάνυχτα και κάτι».
Ένας νέος τραγουδιστής από τη Νίκαια είχε πλέον περάσει από τις πίστες της επαρχίας στη δισκογραφία.
### 5. Η πραγματική εκτόξευση ήρθε πολύ γρήγορα
Το «Μεσάνυχτα και κάτι» ήταν η αρχή.
Έναν χρόνο αργότερα, το 1994, ήρθε το «Με τα μάτια να το λες», ο δίσκος που τον έφερε πολύ πιο δυναμικά στο προσκήνιο.
Τραγούδια όπως το «Ανήκω σε μένα», το «Μη μου ζητάς» και το «Τρεις το πρωί» έγιναν σημείο αναφοράς για τη νέα φωνή της εποχής.
Ακολούθησαν το «Μου λείπεις» το 1996 και το «Παιδί της νύχτας» το 1997, με την καριέρα του να αποκτά πλέον σταθερή θέση στην πρώτη γραμμή του ελληνικού τραγουδιού.
### 6. Το Πέραμα είχε διαφορετική θέση στην καρδιά του
Η Νίκαια ήταν η περιοχή που συνδέθηκε περισσότερο με την ταυτότητά του.
Υπήρχε όμως και ένας ακόμη τόπος με ιδιαίτερη συναισθηματική αξία: το Πέραμα και το σπίτι της γιαγιάς του.
Οι παιδικές μνήμες από εκείνο το σπίτι παρέμειναν έντονες μέσα του ακόμη και όταν είχε πλέον γίνει γνωστός σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Μάλιστα, είχε επιστρέψει μαζί με τον πατέρα του αναζητώντας το παλιό σπίτι και τις εικόνες της παιδικής του ηλικίας.
Ίσως γι' αυτό ο Μαζωνάκης, παρά την τεράστια αλλαγή στη ζωή του, δεν έπαψε ποτέ να κουβαλά πάνω του κάτι από τη γειτονιά από την οποία ξεκίνησε.
### 7. Έκανε τη σκηνική εικόνα κομμάτι της ταυτότητάς του
Ο Μαζωνάκης δεν περιορίστηκε ποτέ στο να είναι απλώς ένας τραγουδιστής πάνω σε μια πίστα.
Η εμφάνιση, τα ρούχα, το styling και ο τρόπος με τον οποίο παρουσιαζόταν μπροστά στο κοινό έγιναν μέρος της καλλιτεχνικής του ταυτότητας.
Σε μια εποχή κατά την οποία η λαϊκή ανδρική σκηνική εικόνα είχε πολύ συγκεκριμένους κανόνες, εκείνος επέλεξε να τους δοκιμάσει.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η συμμετοχή του στο MadWalk το 2011, όπου η εμφάνιση με τους Deux Hommes ήταν περισσότερο ένα ολοκληρωμένο performance παρά μια απλή μουσική παρουσία.
Ο Μαζωνάκης είχε αρχίσει να αντιμετωπίζει τη σκηνή σαν χώρο έκφρασης χωρίς αυστηρά όρια.
### 8. Το 2017 βρέθηκε στην άλλη πλευρά της σκηνής
Η σχέση του με τη μόδα δεν περιορίστηκε στις εμφανίσεις του.
Το 2017 ανέλαβε μαζί με τη Μαίρη Συνατσάκη την παρουσίαση του MadWalk.
Ήταν μια ακόμη ένδειξη ότι είχε πλέον ξεφύγει από τον στενό ρόλο του τραγουδιστή και μπορούσε να σταθεί σε ένα διαφορετικό τηλεοπτικό και θεαματικό περιβάλλον.
Χιούμορ, εμφάνιση, μουσική και performance είχαν γίνει πλέον στοιχεία της ίδιας καλλιτεχνικής εικόνας.
### 9. Δεν φοβήθηκε να συναντήσει τη νέα γενιά
Ένα από τα χαρακτηριστικά της πορείας του ήταν η διάθεσή του να μην εγκλωβιστεί μόνο στις επιτυχίες που τον είχαν καθιερώσει τη δεκαετία του '90.
Το 2018 συνεργάστηκε σκηνικά με τον SNIK στα Mad Video Music Awards, σε μια σύμπραξη που έφερε διαφορετικές μουσικές γενιές στην ίδια σκηνή.
Ήταν μια χαρακτηριστική κίνηση ενός καλλιτέχνη που δεν αντιμετώπισε τη μουσική ως κάτι στατικό.
Η διαδρομή του συνέχισε να περνά από διαφορετικούς ήχους και συνεργασίες, χωρίς να εγκαταλείπει τον προσωπικό του χαρακτήρα.
### 10. Στο Κατράκειο, η σκηνή έγινε οικογενειακή υπόθεση
Υπάρχουν στιγμές στην καριέρα ενός καλλιτέχνη που δεν χρειάζονται βραβείο για να μείνουν στη μνήμη.
Μία από αυτές ήταν η συναυλία του στο Κατράκειο Θέατρο Νίκαιας τον Σεπτέμβριο του 2022.
Την ώρα που τραγουδούσε τις «Ώρες Μικρές», κάλεσε στη σκηνή τη μητέρα του, Κλειώ.
Εκείνη ανέβηκε μαζί με τον πατέρα του, Μανώλη, και χόρεψε ζεϊμπέκικο μπροστά στον κόσμο που είχε γεμίσει το Κατράκειο. Η στιγμή ήταν ιδιαίτερα συγκινητική και έδειξε μια άλλη πλευρά του ανθρώπου πίσω από τον καλλιτέχνη.
Ίσως τελικά αυτή η εικόνα να συμπυκνώνει καλύτερα από πολλές άλλες ολόκληρη τη διαδρομή του.
Από τη Νίκαια, τα μικρά μαγαζιά και τα πρώτα όνειρα, μέχρι τις μεγάλες σκηνές, τα βραβεία και τις συνεργασίες, ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν έκοψε ποτέ εντελώς τον δεσμό του με τις ρίζες του.
Και ίσως γι' αυτό, πίσω από τον «Μαζώ» που γνώρισε η Ελλάδα, υπήρχε πάντα ο Γιώργος της Νίκαιας.
**musickouskous.blogspot.com**
Αναρτήσεις
