Η Ιωάννα Τούνη ξαναχτυπά και αυτή τη φορά δεν χρειάστηκε σκάνδαλο, καβγάς ή δράμα. Αρκούσε μία ατάκα.
Μία φράση που ειπώθηκε χαλαρά, σχεδόν αθώα, αλλά άναψε φωτιές:
«Μου αξίζει να πάω μία φορά ταξίδι στη ζωή μου χωρίς να πληρώνω εγώ».
Η δήλωση έγινε με αφορμή ταξίδι στη Σαουδική Αραβία μαζί με τον σύντροφό της, για τον έναν χρόνο της σχέσης τους. Μέχρι εδώ όλα καλά. Ταξίδια, έρωτες, επέτειοι — ανθρώπινα. Το πρόβλημα όμως δεν είναι το ταξίδι. Είναι το ύφος. Είναι το δικαίωμα που παρουσιάζεται σαν αυτονόητο.
Γιατί κάπου εδώ αρχίζει το στραβό:
Όταν έχεις χτίσει καριέρα, χρήμα, επιρροή και lifestyle μέσα από social media, συνεργασίες, διαφημίσεις και προβολή, το να λες δημόσια ότι «σου αξίζει» να πας ταξίδι χωρίς να πληρώσεις, ακούγεται όχι απλώς προκλητικό, αλλά αποκομμένο από την πραγματικότητα του κόσμου που σε βλέπει.
Ο μέσος άνθρωπος δεν πάει ούτε μία φορά ταξίδι με πληρωμένα, ούτε χωρίς. Πληρώνει, ξαναπληρώνει, και στο τέλος λέει κι ευχαριστώ που έφυγε για τρεις μέρες. Και ξαφνικά ακούει κάποιον με εκατοντάδες χιλιάδες followers να μιλά για «αξία» και «δικαίωμα» στο δωρεάν ταξίδι. Ε, κάπου εδώ δεν κολλάει το έργο.
Το ζήτημα δεν είναι αν πλήρωσε η ίδια ή όχι. Ούτε αν της έκανε δώρο ο σύντροφός της. Το θέμα είναι το μήνυμα. Γιατί όταν έχεις βήμα, λόγο και κοινό, κάθε φράση ζυγίζεται. Και αυτή η φράση ζυγίστηκε βαριά.
Δεν είναι η πρώτη φορά που η Ιωάννα Τούνη προκαλεί συζήτηση με δηλώσεις που μοιάζουν να βγαίνουν χωρίς φίλτρο. Άλλοτε περνάνε, άλλοτε όχι. Αυτή τη φορά όμως, η αίσθηση που άφησε ήταν ξεκάθαρη: μια πραγματικότητα «influencer», αποκομμένη από την καθημερινότητα όσων τη στηρίζουν.
Και τελικά, ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Όχι το ταξίδι. Όχι το δώρο. Αλλά το πόσο εύκολα λέγεται κάτι που για πολλούς ακούγεται σαν πρόκληση, ενώ για εκείνον που το λέει μοιάζει απολύτως φυσιολογικό.
musickouskous

