Υπάρχουν στιγμές στην τηλεόραση που δεν μυρίζουν σενάριο. Δεν είναι προβαρισμένες, δεν είναι «για το απόσπασμα» και σίγουρα δεν φτιάχτηκαν για τα social.
Μια τέτοια στιγμή ήταν εκείνη που η Ναταλία Γερμανού κοίταξε την Ευαγγελία Μουμούρη και της είπε δημόσια όσα πολλοί θεατές είχαν ήδη νιώσει βλέποντας το «Ριφιφί».
Η ερμηνεία της ως Όλγα δεν πέρασε απλώς από την οθόνη. Κάθισε. Βάρυνε. Σε ανάγκασε να τη δεις χωρίς να μπορείς να την προσπεράσεις. Η Γερμανού δεν το τύλιξε σε ωραία λόγια· μίλησε καθαρά, σχεδόν ωμά, αναγνωρίζοντας μια δουλειά που δεν ζητά επιβεβαίωση, αλλά την επιβάλλει.
Ο ρόλος της Όλγας δεν ήταν «εύπεπτος». Δεν είχε σκοπό να γίνει αγαπητός. Ήταν γεμάτος αντιφάσεις, ένταση, σιωπές και εκρήξεις. Και εκεί ακριβώς φάνηκε η δύναμη της Μουμούρη: δεν προσπάθησε να τον γλυκάνει, δεν τον έκανε συμπαθή με το ζόρι. Τον έπαιξε όπως έπρεπε — δύσκολο, άβολο, αληθινό.
Η αντίδρασή της στα λόγια της Γερμανού ήταν χαμηλών τόνων, χωρίς πόζα και χωρίς ανάγκη για χειροκρότημα. Γιατί υπάρχουν ηθοποιοί που μιλάνε πολύ εκτός ρόλων και άλλοι που αφήνουν τη δουλειά τους να κάνει όλο τον θόρυβο. Και στην περίπτωση της Ευαγγελίας Μουμούρη, ο θόρυβος ήρθε απόλυτα δικαιολογημένα.
Σε μια εποχή που η τηλεόραση συχνά ανταλλάσσει φιλοφρονήσεις από συνήθεια, αυτή η κουβέντα ξεχώρισε γιατί δεν ήταν «ευγενική». Ήταν αληθινή. Και η αλήθεια, όταν αφορά μια ερμηνεία που σε ταρακουνά, δεν χρειάζεται φίλτρα.
Αναρτήσεις
