Στις 23 Ιανουαρίου 2026, η τοπική κοινωνία αλλά και ολόκληρο το Λιμενικό Σώμα βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια από τις πιο σκληρές στιγμές τους: την κηδεία του 53χρονου λιμενικού που έχασε τη ζωή του εν ώρα καθήκοντος στο λιμάνι του Άστρους Κυνουρίας, μέσα στη σφοδρή κακοκαιρία που σάρωσε τη χώρα.
Ο άνθρωπος αυτός δεν ήταν απλώς ένας αριθμός σε ανακοινώσεις. Ήταν πατέρας, σύντροφος, φίλος και συνάδελφος. Ήταν ένας άνθρωπος που έδωσε τη ζωή του για να εξασφαλίσει την ασφάλεια των άλλων — χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς δισταγμό. Και αυτό δεν διορθώνεται με λόγια.
Η κηδεία πραγματοποιήθηκε σε κλίμα βαθιάς οδύνης στον Ιερό Ναό Υπαπαντής Πραστού Αγίου Ανδρέα. Ο παλμός ήταν βαρύς: συγγενείς με κατακόκκινες τις μάσκες του πόνου, συνάδελφοι στο Λιμενικό με στρατιωτική ευπρέπεια αλλά με καρδιές που έσπαγαν, χωριανοί και φίλοι που δεν μπορούσαν να πιστέψουν πως ο άνθρωπός τους δεν θα γύριζε πια σπίτι.
Παρόντες ήταν και εκπρόσωποι της πολιτείας, μεταξύ αυτών ο Υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, Βασίλης Κικίλιας. Σε μια στιγμή που δεν χωρά περιττές κουβέντες, απηύθυνε θερμή έκκληση στον Πρόεδρο της Βουλής, Νικήτα Κακλαμάνη, να στηριχθεί με ουσιαστικό τρόπο το μόλις 9 ετών παιδί του εκλιπόντος — όχι με λόγια, αλλά με σταθερά βήματα.
Το δράμα ξεκίνησε όταν ο 53χρονος λιμενικός βρέθηκε στο λιμάνι του Άστρους μέσα στη λαίλαπα της κακοκαιρίας. Μια στιγμή απροσεξίας; Μια αδυσώπητη δύναμη της φύσης; Δεν έχει σημασία πλέον. Το κύμα τον χτύπησε, τον παρέσυρε, και παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των διασωστών και τη γρήγορη μεταφορά του στο Κέντρο Υγείας Άστρους, δεν τα κατάφερε.
Η σορός του μεταφέρθηκε στην εκκλησία με τιμές, υπό τον αμίλητο θρήνο των παρευρισκομένων. Ο ιερέας, με φωνή τρεμάμενη από συγκίνηση, μίλησε για το καθήκον, την αφοσίωση και την τεράστια απώλεια που βιώνει η κοινότητα. Κανείς όμως δεν έμεινε στο λόγο. Ο πόνος ήταν στην ατμόσφαιρα, στα βλέμματα, στα σφιγμένα χέρια που κρατιούνταν για να μη λυγίσουν.
Και όταν ήρθε η ώρα για την ταφή, δεν υπήρχαν χειροκροτήματα. Μόνο σιωπή. Μόνο δάκρυα. Μόνο μια τελευταία υπόσχεση ότι «δεν θα ξεχαστεί».
Αυτός ο άνθρωπος δεν έφυγε σε μια συνηθισμένη μέρα. Έφυγε δουλεύοντας, προστατεύοντας, υπηρετώντας. Και εκεί ακριβώς μένει η σκληρή αλήθεια: κάποιες φορές το καθήκον δεν επιστρέφει αυτόν που έδωσε τα πάντα.
Καλό ταξίδι, σύντροφε. Η θύμησή σου θα μένει ζωντανή σε όσους σε γνώρισαν και σε όσους θα ακούσουν την ιστορία σου.
Αναρτήσεις
