Ο εφιάλτης δεν άφησε κανένα περιθώριο για ελπίδα.
Οι έρευνες μέσα στα καμένα και κατεστραμμένα τμήματα του εργοστασίου ολοκληρώθηκαν με το πιο βαρύ δυνατό αποτέλεσμα: εντοπίστηκε και η πέμπτη σορός, βάζοντας οριστική τελεία σε μια τραγωδία που συγκλονίζει τα Τρίκαλα και ολόκληρη τη χώρα.
Αυτό που ξεκίνησε ως μια «απλή» βάρδια κατέληξε σε ομαδικό θάνατο εργαζομένων, μέσα σε έναν χώρο που υποτίθεται πως υπάρχει για να προσφέρει δουλειά, όχι για να αφαιρεί ζωές. Φωτιά, καπνός, εκρήξεις, συντρίμμια – και άνθρωποι παγιδευμένοι χωρίς διέξοδο. Όχι σε κάποιο εγκαταλελειμμένο κτίριο, αλλά μέσα στη δουλειά τους.
Οι διασώστες και οι πυροσβέστες έδωσαν μάχη με τον χρόνο και τις φλόγες, όμως το σκηνικό ήταν από την αρχή ασφυκτικό. Υψηλές θερμοκρασίες, καταρρεύσεις, μηδενική ορατότητα. Κάθε λεπτό που περνούσε έκανε ξεκάθαρο πως δεν μιλάμε για ατύχημα της στιγμής, αλλά για μια καταστροφή που είχε όλα τα στοιχεία να εξελιχθεί σε μακελειό.
Τώρα ξεκινά το γνώριμο, κουραστικό αλλά απαραίτητο έργο: έρευνες, πορίσματα, ευθύνες. Τι προκάλεσε τη φωτιά; Υπήρχαν μέτρα ασφαλείας; Λειτουργούσαν; Έγιναν έλεγχοι ή απλώς υπήρχαν «στα χαρτιά»; Ερωτήματα πολλά, απαντήσεις καμία – προς το παρόν. Και συνήθως, όσο περνά ο καιρός, οι απαντήσεις λιγοστεύουν.
Γιατί η αλήθεια είναι σκληρή και δεν χρειάζεται καλλωπισμό: όταν η ασφάλεια γίνεται κόστος, το κόστος το πληρώνουν άνθρωποι. Όταν οι έλεγχοι θεωρούνται τυπικότητα και όχι ανάγκη, τότε οι εργαζόμενοι μετατρέπονται σε αναλώσιμους αριθμούς ενός δελτίου ειδήσεων.
Πίσω από τις πέντε σορούς υπάρχουν οικογένειες που περιμένουν ένα τηλέφωνο που δεν έπρεπε ποτέ να χτυπήσει. Υπάρχουν ζωές που δεν θα συνεχιστούν, σπίτια που βυθίστηκαν στο πένθος και μια κοινωνία που, για ακόμα μία φορά, αναρωτιέται πώς γίνεται να μαθαίνουμε μόνο μετά – πάντα μετά.
Αυτή η τραγωδία δεν είναι απλώς «ένα ακόμα δυστύχημα». Είναι ένα καμπανάκι που χτυπάει εκκωφαντικά. Το θέμα είναι αν κάποιος θα το ακούσει ή αν, όπως συνήθως, θα σιγήσει μόλις σβήσουν οι κάμερες.
Αναρτήσεις
