Η ιστορία της 56χρονης Αναστασίας δεν είναι απλώς μια ακόμη «τραγωδία εργατικού δυστυχήματος». Είναι καθρέφτης.
Και ο καθρέφτης αυτός δείχνει κατάματα μια χώρα που έχει μάθει να καίει ανθρώπους για να μη χαλάσει το πρόγραμμα παραγωγής.
Η Αναστασία είχε επιστρέψει πριν από λίγους μήνες από τη Γερμανία. Δεκαετίες δουλειάς στο εξωτερικό, μια ζωή ξενιτιάς, κι όμως γύρισε. Για τους γονείς της. Για το χωριό της. Για μια ήσυχη καθημερινότητα, λίγο πριν τη σύνταξη. Δεν γύρισε για καριέρα. Γύρισε για αξιοπρέπεια.
Και τι βρήκε;
Νυχτερινή βάρδια. Σκληρή δουλειά. Και το μόνιμο ελληνικό «κάνε λίγο υπομονή να κολλήσουμε τα ένσημα». Υπομονή. Η λέξη που στην Ελλάδα μεταφράζεται σε «σκάσε και δούλευε».
Η Αναστασία δούλευε για να συμπληρώσει τα ένσημά της. Όχι για πολυτέλειες. Όχι για διακοπές. Για να έχει δικαίωμα στη σύνταξη. Για να μη χαθεί όλη της η ζωή στον αέρα. Και τελικά… χάθηκε η ίδια.
Η έκρηξη στη Βιολάντα δεν ήταν «ατυχία». Δεν ήταν «η κακιά στιγμή». Ήταν το αποτέλεσμα ενός συστήματος που μετράει το κόστος πιο προσεκτικά από την ανθρώπινη ζωή. Πέντε γυναίκες χάθηκαν. Πέντε εργαζόμενες που μπήκαν στη βάρδια τους και δεν γύρισαν ποτέ.
Πίσω έμειναν οικογένειες, γονείς, παιδιά. Και η γνωστή σιωπή. Ανακοινώσεις. Έρευνες. Λόγια. Πολλά λόγια. Πάντα λόγια.
Κανείς δεν θα μιλήσει για το γιατί μια 56χρονη έπρεπε να δουλεύει νύχτα σε εργοστάσιο. Κανείς δεν θα φωνάξει σοβαρά για τις συνθήκες. Κανείς δεν θα πει καθαρά ότι τα «ένσημα» έγιναν παγίδα θανάτου.
Η Αναστασία δεν πέθανε από έκρηξη. Πέθανε από αναμονή. Από ανάγκη. Από ένα σύστημα που σου λέει «λίγο ακόμα» μέχρι να μη μείνει καθόλου χρόνος.
Και αύριο, όλοι θα συνεχίσουμε κανονικά. Μέχρι τον επόμενο τίτλο. Μέχρι την επόμενη Αναστασία.
Αναρτήσεις
