Πριν καν ανέβει στη σκηνή, πριν ανάψουν τα φώτα και ξεκινήσει το πρόγραμμα, έκανε αυτό που δεν κάνουν πολλοί: βγήκε έξω από το νυχτερινό κέντρο, στάθηκε απέναντι στον κόσμο και τον χαιρέτησε έναν προς έναν, με χαμόγελο και άνεση, σαν να μη μεσολαβεί τίποτα ανάμεσα στον καλλιτέχνη και το κοινό του.
Η εικόνα του να κοντοστέκεται, να ανταλλάσσει κουβέντες και να δέχεται την αγάπη του κόσμου, δεν πέρασε απαρατήρητη. Όχι γιατί ήταν κάτι «στημένο», αλλά γιατί έμοιαζε αυθόρμητο. Ο Μαζωνάκης έχει αυτό το σπάνιο χάρισμα: να μη χρειάζεται υπερβολές για να δείξει παρουσία. Αρκεί να εμφανιστεί.
Όσοι τον περίμεναν απ’ έξω είδαν έναν άνθρωπο χαλαρό, προσιτό και σε καλή διάθεση, λίγο πριν ανέβει στη σκηνή. Έναν καλλιτέχνη που, παρά τα χρόνια πορείας και τις επιτυχίες, δεν έχει χάσει την επαφή με εκείνους που τον ακολουθούν πιστά εδώ και δεκαετίες. Κι αυτό, όσο κι αν ακούγεται απλό, δεν είναι καθόλου δεδομένο στον χώρο.
Η συγκεκριμένη κίνηση λέει πολλά χωρίς να χρειάζεται δήλωση. Ο Μαζωνάκης δεν παίζει τον ρόλο του «απρόσιτου σταρ». Βγαίνει, χαιρετά, κοιτά τον κόσμο στα μάτια και μετά κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: ανεβαίνει στη σκηνή και σηκώνει το μαγαζί όρθιο. Με φωνή, στάση και προσωπικότητα που δεν μπαίνουν σε καλούπια.
Σε μια εποχή που όλα περνούν μέσα από φίλτρα και αποστάσεις, τέτοιες στιγμές θυμίζουν γιατί κάποιοι καλλιτέχνες κρατάνε ακόμα γερή σχέση με το κοινό τους. Όχι επειδή το επιδιώκουν επικοινωνιακά, αλλά επειδή τους βγαίνει φυσικά.
Και κάπως έτσι, πριν καν ακουστεί η πρώτη νότα, το κλίμα είχε ήδη στηθεί. Γιατί ο Μαζωνάκης δεν χρειάζεται εντυπωσιακές εισόδους — αρκεί να εμφανιστεί.
Αναρτήσεις
