Εντάξει — τι να πεις; Τελικά δεν ήταν φλέρ ο κακός της υπόθεσης, δεν ήταν σκύλος με δύο ουρές, ούτε το τυπικό “καλό παιδί” που όλοι περιμέναμε να πάρει βραβείο πολιτείας.
Ήταν απλά ο γιος. Αυτός που, για τέσσερα χρόνια, έπαιζε την πιο χοντρή κοροϊδία σε αφηγηματικό επίπεδο: “Μωρέ, τι τραγωδία, τι άτυχο συμβάν…” Και από πίσω το σκηνικό να μυρίζει περισσότερο θρίλερ low budget παρά ανθρωποκτονία.
Η κυρία Ελένη Παπαδοπούλου, 87 χρονών, βρέθηκε νεκρή στο διαμέρισμά της στο Κολωνάκι το 2022. Αρχικά όλοι νόμιζαν πως κάηκε σε φωτιά — επειδή, κακά τα ψέματα, μια ηλικιωμένη που βρίσκεις απανθρακωμένη, must be accident, right? Λες και το αυτοκίνητο που θα βρεις καμένο στο πάρκινγκ μπήκε μόνο του σε ρουτίνα αυτοκαύσης.
Τέσσερα ολόκληρα χρόνια πέρασαν και η υπόθεση σάπιζε όπως ένα ξεχασμένο μπέργκερ στην πίσω πλευρά του συρταριού. Ώσπου ήρθε η στιγμή που ο ήλιος ανέτειλε — και το φως της κοινής λογικής άρχισε να φωτίζει τα πράγματα. Και τι ανακαλύψαμε;
Ότι ο γιος της — ναι, αυτό το “καλό παιδί” που μάλλον έχει VIP κάρτα στα αστυνομικά τμήματα και στα δικαστήρια — ήταν αυτός που την έριξε στα χαμηλά με τρόπο που δεν θυμίζει ούτε αστυνομικό σενάριο του Syfy. Δόλωσε με υπνωτικά/ηρεμιστικά τη μητέρα του — επειδή, προφανώς, ήθελε να την πάει για ύπνο μια… τελευταία φορά — και μετά φρόντισε να κάψει το διαμέρισμα για να καλύψει τα ίχνη του. Το only plot twist: το έκαψε όπως θα έκαιγε κανείς… χαρτί τουαλέτας μετά από δύσκολη μέρα.
Και για να το κάνουμε ακόμα πιο πικρό: όχι, δεν το έκανε για κανένα ανώτερο σκοπό, για όνειρα επανάστασης, για να σώσει τον κόσμο από κάτι — το έκανε για τα λεφτά. Τα οικονομικά του γιου ήταν τόσο “τακτοποιημένα” όσο ένα τραπεζικό λογαριασμό με αρνητικό υπόλοιπο που στα μάτια του έμοιαζε με “ευκαιρία του αιώνα”. Διαμέρισμα στο Κολωνάκι; Τι άλλο θέλει ένας άνεργος/χρεωμένος/ζεν πνευματικά “καλός πελάτης” των αρχών; Να το πουλήσει. Μόνο που η αγορά real estate δεν βιάζεται τόσο πολύ όσο αυτός βιάστηκε να καλύψει τα ίχνη.
Τέσσερα χρόνια μετά, η Αστυνομία λέει: “Μπα, ρε φίλε, κάτι μας πονάει εδώ.” Και ξαφνικά από φωτιά λόγω ατυχήματος πάμε σε δολοφονία με πρόθεση και εμπρησμό. Περίμενε κανείς λιγότερο; Από ‘κείνα τα αγγελούδια που βλέπεις συχνά πυκνά στα κεντρικά δελτία ειδήσεων με τίτλο “Καλό παιδί, πάντα στηρίζει την κοινωνία”; Ε, όχι.
Και η κοινή γνώμη; Μάθαινε για χρόνια μία ιστορία που έμοιαζε με κακοστημένη ελληνική τηλεοπτική σαπουνόπερα, ενώ στην πραγματικότητα ήταν σκέτη μακάβρια τραγωδία με κάψες, χάπια και οικογενειακή προδοσία. Η κωμικοτραγική ειρωνεία; Ο άνθρωπος που θα έπρεπε να την προστατεύσει ήταν αυτός που αποφάσισε να μετατρέψει τη ζωή της σε σκηνικό εγκλήματος. Κι όλα αυτά, με τη λογική του “τι καλύτερο για την καριέρα μου;” — λες και η ζωή είναι reality show και όχι ανθρώπινη ύπαρξη.
Τέλος, η δικαιοσύνη (με καθυστέρηση που θα ζήλευε κι εμπορική αργοπορία τρένου) άρχισε να βλέπει τα στοιχεία, να συνδέει το μυαλό με τα δεδομένα και να λέει:
➡️ Ναι, υπήρξε δολοφονία.
➡️ Και ναι, ο βασικός ύποπτος είναι ο ίδιος ο καλός γιος.
Όσο για τα συμπεράσματα; Αν στο μυαλό σου “καλό παιδί” σημαίνει έτοιμος να σκοτώσει για λίγα λεφτά, τότε κάπου έχεις μπερδέψει τα βιογραφικά με σενάρια Netflix. Κι αν νομίζεις ότι το αίμα νερώνει με τον χρόνο — στο ελληνικό σύστημα μπορεί και να το καταφέρει, αλλά η αλήθεια πάντα θα βγαίνει στο φως, ακόμη κι αν χρειαστεί να περιμένουμε χρόνια για να κολλήσει όλες οι ψευτιές σαν puzzle που δεν ταιριάζουν.
Αναρτήσεις
