Ο Στέλιος δεν το παίζει «άγιος».
Βγήκε και είπε τα πράγματα όπως είναι: μεγάλωσε στη σκιά ενός θρύλου, κουβάλησε το βάρος της φυλακής του πατέρα του, και στο δικό του ταξίδι έχασε το τιμόνι για λίγο — με τον τζόγο να του τρώει χρόνο, ενέργεια και τελικά το ίδιο του το σπίτι.
Η ιστορία του Στράτου έχει ειπωθεί χιλιάδες φορές, αλλά σπάνια από τη ματιά του παιδιού που το έζησε. Όταν ο πατέρας του μπήκε φυλακή, ο κόσμος γύρισε ανάποδα. Τα media έκαναν πάρτι, ο μύθος τσαλακώθηκε και η οικογένεια έπρεπε να αντέξει το βάρος.
Κι όμως, ο Στράτος δεν λύγισε – δούλεψε, ηχογράφησε, επέστρεψε και ξανάγραψε την ιστορία του από την αρχή.
Ο Στέλιος, μεγαλώνοντας μέσα σε όλο αυτό, βρέθηκε κι εκείνος μπροστά στις δικές του «τρύπες». Δεν κρύφτηκε: παραδέχτηκε ότι έχασε τον εαυτό του στον τζόγο, ότι απομακρύνθηκε από το σπίτι, ότι έβλεπε το καζίνο πιο συχνά από τους δικούς του. Πόνος, ενοχές, επαναφορά. Κλασική ανθρώπινη διαδρομή, χωρίς ζάχαρη από πάνω.
Το σημαντικό; Το είπε καθαρά. Το πέρασε, το δέχτηκε, το δούλεψε. Και αυτό τον κάνει αληθινό — όχι μόνο καλλιτέχνη, αλλά άνθρωπο που δεν φοβάται να εκτεθεί.
Αναρτήσεις
