Κάθε φορά που διαβάζουμε τέτοιες ειδήσεις, λέμε «μα είναι δυνατόν;».
Και κάθε φορά είναι ναι, είναι δυνατόν.
Γιατί δεν είναι μία κακή στιγμή. Δεν είναι ένα «τέρας» που ξεπήδησε ξαφνικά.
Είναι μια συστηματική αποτυχία. Του σπιτιού, της γειτονιάς, του κράτους, της ίδιας της κοινωνίας μας.
Δικογραφία λέει για έναν 52χρονο, ο οποίος κατηγορείται για βιασμό, για κατάχρηση ανηλίκου, για ενδοοικογενειακή βία — επί τρία ολόκληρα χρόνια.
Όχι κάπου μακριά, όχι σε «κακές συνοικίες». Μέσα στο σπίτι. Εκεί που υποτίθεται πως τα παιδιά μεγαλώνουν ασφαλή.
Και δεν είναι μόνο οι πράξεις που σοκάρουν. Είναι η σιωπή γύρω τους.
Γιατί όλοι κάτι υποπτεύονται, αλλά κανείς δεν μιλάει.
Γιατί μας έχουν μάθει να «μην ανακατευόμαστε».
Να μην ενοχλούμε τον θείο, τον πατριό, τον "καλό κύριο" που είναι "λίγο περίεργος, αλλά τι να κάνουμε".
Και κάπως έτσι, παιδιά μένουν μόνα τους στα δωμάτια τους, να παλεύουν με φρίκες που δεν ξέρουν καν πώς να τις ονομάσουν.
🔥 Να τελειώνουμε με τα παραμύθια
Δεν ήταν "άνθρωπος με προβλήματα". Δεν ήταν "μια κακή στιγμή".
Ήταν κακοποιητής. Ήταν βιαστής. Ήταν ένα τέρας με την άδεια όλων όσων γύρισαν το βλέμμα αλλού.
Και αυτή είναι η αλήθεια που δεν αντέχουμε να κοιτάξουμε.
Ότι για να δράσει κάποιος έτσι, χρειάζεται ένα περιβάλλον που του το επιτρέπει.
Μια μητέρα που δεν θέλει να ξέρει.
Ένα κράτος που δεν ελέγχει.
Μια κοινωνία που σφυρίζει αδιάφορα.
Και ένα παιδί που δεν βρίσκει πουθενά χώρο να ακουστεί.
Όχι, δεν είναι «άλλη μία υπόθεση».
Είναι η φρίκη δίπλα μας.
Είναι αυτό που δεν λέμε στα παιδιά μας — γιατί «είναι μικρά».
Είναι αυτό που δεν συζητάμε στο τραπέζι — γιατί «μας χαλάει τη διάθεση».
Είναι αυτό που δεν δείχνουν οι ειδήσεις γιατί «δεν φέρνει νούμερα».
Είναι αυτό που κουκουλώνει το “οικογενειακό απόρρητο”.
Και είναι αυτό που, αν δεν φωνάξεις, θα συνεχίσει να συμβαίνει.
🔥 Το πρόβλημα δεν είναι το τέρας. Είναι το σύστημα που το ταΐζει.
Κάθε φορά που δεν ακούμε ένα παιδί.
Κάθε φορά που δεν ρωτάμε.
Κάθε φορά που λέμε «έλα μωρέ, θα φαντάζεται».
Κάθε φορά που το σχολείο κάνει τα στραβά μάτια.
Κάθε φορά που το Κράτος αργεί να απαντήσει.
Εκεί γεννιούνται οι φρίκες. Όχι στις νύχτες, αλλά στα φώτα της μέρας.
Και μετά βγαίνουμε όλοι στα social, κάνουμε ένα repost, ρίχνουμε ένα emoji θυμού και πάμε παρακάτω.
Όχι.
Δεν πάμε παρακάτω.
Δεν πάμε πουθενά αν δεν αλλάξουμε.
✊ Για το παιδί που μίλησε. Και για όλα όσα δεν πρόλαβαν.
Αυτό το παιδί μίλησε.
Και μόνο αυτό είναι επανάσταση.
Ας κάνουμε επιτέλους κι εμείς το αυτονόητο.
Ας μην του ζητήσουμε να αποδείξει ότι πόνεσε.
Ας στραφεί ο φακός εκεί που πρέπει: στους ενόχους.
Και στους συνεργούς της σιωπής.
Γιατί η ντροπή δεν είναι δική του.
Είναι δική μας.
nikolasmpalopitas / mousikesapoplaniseis / MusicKousKous
Αναρτήσεις
