Δεν είναι θέμα γκρίνιας, ούτε «παλιάς σχολής» που δεν αντέχει το καινούργιο. Είναι θέμα ουσίας.
Ο Γιώργος Θεοφάνους μίλησε για τη Eurovision και έβαλε μια τελεία εκεί που άλλοι βάζουν αποσιωπητικά: ο διαγωνισμός, όπως είναι σήμερα, δεν τον αφορά πια δημιουργικά.
Ο γνωστός συνθέτης δεν μπήκε στη διαδικασία να ωραιοποιήσει την κατάσταση. Για τον ίδιο, η Eurovision έχει μετακινηθεί ξεκάθαρα από τη μουσική προς το καθαρό τηλεοπτικό θέαμα. Το τραγούδι δεν είναι πια ο πρωταγωνιστής. Είναι απλώς ένα κομμάτι του πακέτου – μαζί με κοστούμια, σκηνικά, concept, κάμερες και εντυπωσιασμό.
Και κάπου εκεί χάνεται το νόημα για έναν άνθρωπο που έχει μάθει να ξεκινά από τη μελωδία, τον στίχο και τη φωνή. Όχι από το πώς θα «γράψει» κάτι στο TikTok ή πόσα views θα μαζέψει στο YouTube. Ο Θεοφάνους δεν είπε ότι η Eurovision είναι κακή. Είπε κάτι πιο βαρύ: δεν είναι πια διαγωνισμός τραγουδιού με τον τρόπο που τον ενδιαφέρει.
Στην ουσία, περιέγραψε έναν θεσμό που έχει αλλάξει στόχο. Από τη μουσική σύγκριση, πήγε στην τηλεοπτική στρατηγική. Από το «τι τραγούδι γράψαμε», στο «πώς θα ξεχωρίσουμε οπτικά». Και αυτό για έναν συνθέτη που θέλει να κρίνεται η δουλειά του με το αυτί – όχι με το φίλτρο – είναι κόκκινη γραμμή.
Δεν έδειξε πικρία. Δεν έβγαλε απωθημένα. Έδειξε απλώς επίγνωση. Ξέρει ποιος είναι, τι θέλει να κάνει και –κυρίως– τι δεν θέλει να ξανακάνει. Και αυτό, σε έναν χώρο που πολλοί τρέχουν πίσω από κάθε trend, είναι στάση ζωής.
Η Eurovision θα συνεχίσει, με ή χωρίς εκείνον. Αλλά η δήλωσή του ανοίγει ξανά τη συζήτηση: μήπως τελικά το τραγούδι είναι πλέον το τελευταίο που μας νοιάζει σε έναν διαγωνισμό που υποτίθεται ότι φτιάχτηκε γι’ αυτό;
Αναρτήσεις
