Ο Θάνος Καληώρας δεν μίλησε για τον πόνο σαν κάτι «που πέρασε». Μίλησε γι’ αυτόν όπως είναι: παρών, υπόγειος, κομμάτι της ζωής.
Χωρίς δράματα για το θεαθήναι και χωρίς εύκολες ατάκες παρηγοριάς. Γιατί κάποιες απώλειες δεν ξεπερνιούνται. Απλώς μαθαίνεις να ζεις μαζί τους.
Αναφερόμενος στην απώλεια της Τζέσης Παπουτσή, της πρώτης του συζύγου, ξεκαθαρίζει κάτι που σπάνια λέγεται δημόσια: δεν ήταν η μόνη απώλεια που τον σημάδεψε. Προηγήθηκαν οι γονείς του. Ο πατέρας του έφυγε νωρίς, η μητέρα του αργότερα, και αυτά τα χτυπήματα ήρθαν σε ηλικίες που δεν έχεις ακόμα τα «εργαλεία» να τα διαχειριστείς. Εκεί μπαίνει το πρώτο ρήγμα. Και μένει.
Ο ηθοποιός μιλά με ψυχραιμία, αλλά όχι με απόσταση. Παραδέχεται ότι δεν αποδέχτηκε ποτέ πλήρως την απώλεια. Και ίσως αυτό να είναι το πιο τίμιο σημείο της κουβέντας. Γιατί η αποδοχή δεν είναι πάντα λύτρωση. Κάποιες φορές είναι απλώς ένας μύθος που λέμε για να συνεχίσουμε. Εκείνος δεν τον υιοθετεί. Δεν το παίζει «δυνατός». Το λέει όπως το νιώθει.
Κι όμως, μέσα σε όλα αυτά, δηλώνει σήμερα ήρεμος. Όχι χαρούμενος με τη ροζ έννοια, αλλά γειωμένος. Δημιουργικός. Παρών. Σαν άνθρωπος που έχει φάει τις σφαλιάρες του, αλλά δεν γύρισε την πλάτη στη ζωή. Δεν βρήκε μαγικό κουμπί. Βρήκε ρυθμό. Και αυτό, για κάποιον που κουβαλά τόσες απουσίες, είναι επίτευγμα.
Η διαφορά σε αυτή τη συνέντευξη δεν είναι τι λέει, αλλά πώς το λέει. Χωρίς να βάζει τις απώλειες σε διαγωνισμό πόνου. Χωρίς να δραματοποιεί. Χωρίς να ζητά κατανόηση. Απλώς μιλά σαν άνθρωπος που έμαθε ότι η ζωή δεν γίνεται ξανά ίδια – γίνεται απλώς διαφορετική.
Και αυτό, όσο κι αν δεν πουλάει εύκολη συγκίνηση, είναι ίσως το πιο γενναίο πράγμα που μπορεί να πει κάποιος δημόσια.
Αναρτήσεις
