Η εβδομάδα πέρασε σαν καπνός από τσιγάρο που δεν το σβήνεις ποτέ τελείως. Τα τραγούδια που ακούσαμε δεν ήταν απλά «καλά», ήταν επικίνδυνα.
Κάποια σε πήραν από το χέρι και σε πήγαν σε μέρη που δεν είχες σκοπό να πας, άλλα σε άφησαν με ένα κόμπο στο στήθος, και κάποια άλλα απλά σε έκαναν να νιώσεις ότι όλα είναι δυνατόν — ακόμα κι όταν ξέρεις πως δεν είναι.
Αυτή είναι η λίστα της εβδομάδας: 10 τραγούδια που δεν τα ακούς για να περάσει η ώρα. Τα ακούς για να σε αλλάξουν.
10. Δέσποινα Βανδή – Καλά να περνάτε
Αυτό το τραγούδι είναι σαν να σε χτυπάει ένας άνθρωπος που ξέρει να λέει “καλά να περνάτε” χωρίς να το εννοεί καθόλου. Η Δέσποινα το τραγουδάει με την άνεση του ανθρώπου που έχει ζήσει αρκετά για να μην κοροϊδεύεται πια. Και είναι ακριβώς αυτή η αλήθεια που το κάνει τόσο επικίνδυνο: δεν είναι απλά “ωραίο”, είναι καυστικό.
9. Ιουλία Καλλιμάνη – Σιωπή στην Διαπασών
Η σιωπή δεν είναι πάντα κενό. Μπορεί να είναι μουσική, αν την ξέρεις. Η Ιουλία το κάνει αυτό: παίρνει τη σιωπή και την κάνει να ακούγεται δυνατά, σαν να έχει το δικό της beat. Είναι ένα τραγούδι που σε κρατάει σε εγρήγορση, γιατί σε κάνει να καταλαβαίνεις ότι ό,τι δεν λέγεται, συνήθως είναι το πιο αληθινό.
8. Σάκης Ρουβάς – Έρωτας Σκοτεινός
Ο Σάκης ξέρει να μπαίνει στα δύσκολα. Αυτό το τραγούδι είναι η απόδειξη ότι ο έρωτας δεν είναι πάντα φωτεινός και καθαρός. Είναι σκοτεινός, περίεργος, και κάποιες φορές σε πηγαίνει εκεί που δεν θες να πας. Αλλά όταν το ακούς, δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Σε τραβάει. Σε πείθει. Σε αποπλανά.
7. Θοδωρής Φέρρης – Όνειρο θα ναι ξανά
Αυτό είναι τραγούδι που σε κάνει να θες να κλείσεις τα μάτια και να αφήσεις τον εαυτό σου να χαθεί. Ο Φέρρης το τραγουδάει σαν να ξέρει ότι τα όνειρα είναι η μόνη αλήθεια που δεν μπορείς να ελέγξεις. Και αν σε πιάνει μελαγχολία, δεν πειράζει — γιατί η μελαγχολία εδώ είναι σαν ένα γλυκό, που σε κρατάει ζωντανό.
6. Apon – Καίγομαι
Αυτό το κομμάτι είναι καθαρό συναίσθημα σε μορφή ήχου. Δεν προσπαθεί να σε πείσει, απλά σε βάζει μέσα στο καύσωνα. Και εκεί, ανάμεσα στη φωτιά και τον ρυθμό, καταλαβαίνεις ότι το “καίγομαι” δεν είναι πάντα κακό. Μπορεί να είναι και το πιο αληθινό πράγμα που νιώθεις.
5. Γιώργος Κακοσαίος – Ούτε Εχθροί Ούτε φίλοι
Και εδώ μπαίνει το πιο επικίνδυνο σημείο: όταν δεν είσαι ούτε εδώ, ούτε εκεί. Ο Κακοσαίος το περιγράφει τέλεια. Είναι η κατάσταση που σε τρώει από μέσα, γιατί δεν έχεις ούτε τη δύναμη να φύγεις, ούτε το θάρρος να μείνεις. Και αυτό το “ούτε” είναι που σε τσακίζει πιο πολύ από κάθε “ναι” ή “όχι”.
4. Άννα Βίσση – Εξαίρεση
Η Βίσση δεν κάνει τραγούδια. Κάνει εμπειρίες. Η “Εξαίρεση” είναι αυτό που λέμε “όχι, δεν είναι για όλους”. Είναι για αυτούς που έχουν ζήσει αρκετά για να καταλάβουν ότι η εξαίρεση δεν είναι πάντα ευλογία. Μερικές φορές είναι κατάρα. Και όταν την ακούς, καταλαβαίνεις γιατί.
3. Ελένη Φουρέιρα – Alleluia
Η Φουρέιρα ξέρει να σε σηκώνει από το πάτωμα. Αυτό το τραγούδι είναι ένα τεράστιο “ναι” στην ανάγκη σου να ξεφύγεις. Είναι φως, είναι κίνηση, είναι αυτό που χρειάζεσαι όταν νιώθεις ότι το κεφάλι σου είναι βαριά. Και το καλύτερο; Δεν σε αφήνει να μείνεις στη μιζέρια. Σε αναγκάζει να χορέψεις.
2. Κατερίνα Λιόλιου – Σου έλειψα ή όχι;
Το πιο ανθρώπινο τραγούδι της λίστας. Δεν είναι άνετο, δεν είναι “καλό για το ραδιόφωνο”. Είναι η στιγμή που δεν ξέρεις τι να πεις, γιατί φοβάσαι την αλήθεια. Η Λιόλιου το τραγουδάει σαν να μιλάει σε κάποιον που δεν έχει το θάρρος να απαντήσει. Και αυτό το κάνει τόσο αληθινό που σε πονάει.
1. Κωνσταντίνος Αργυρός & Noizy – Nero
Το νούμερο 1 της εβδομάδας δεν είναι τυχαίο. Είναι αυτό που σε πιάνει από το λαιμό και σε τραβάει μέσα στον ρυθμό. Ο Αργυρός και ο Noizy δεν έκαναν απλά ένα τραγούδι — έκαναν ένα soundtrack για μια στιγμή που δεν θέλεις να τελειώσει. Και όταν τελειώνει, καταλαβαίνεις ότι το “Nero” είναι αυτό που θα ακούσεις ξανά. Και ξανά. Και ξανά.
Αναρτήσεις
