Η Χαλκίδα ξύπνησε μουδιασμένη. Όχι από τον αέρα της γέφυρας, αλλά από μια είδηση που δεν έπρεπε ποτέ να υπάρξει: ένας 15χρονος μαθητής γυμνασίου έχασε τη ζωή του, πέφτοντας από την Υψηλή Γέφυρα.
Ένα παιδί. Όχι «νεαρός», όχι «ανήλικος» για να μαλακώσει το χτύπημα. Παιδί.
Κι όμως, μέσα σε λίγες ώρες, η τραγωδία έγινε τίτλος, κλικ, ρεπορτάζ-σούπα. Λίγες γραμμές, λίγη συγκίνηση, καμία ουσία. Γιατί αυτό κάνουμε πάντα: καταγράφουμε το τέλος, αλλά αγνοούμε ό,τι προηγήθηκε.
Στο σημείο βρέθηκαν τα προσωπικά του αντικείμενα. Οι Αρχές ερευνούν, οι πληροφορίες μιλούν για απονενοημένη πράξη. Και κάπου εκεί σταματάμε. Σαν κοινωνία πατάμε pause, γιατί αν πατήσεις play, αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα.
Ποιος άκουσε αυτό το παιδί;
Ποιος είδε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά;
Και πόσοι απλώς το προσπέρασαν με ένα “έλα μωρέ, έφηβος είναι”;
Δεν φταίει μόνο η οικογένεια. Δεν φταίει μόνο το σχολείο. Δεν φταίει μόνο το σύστημα. Φταίει η μόνιμη συλλογική μας στάση: να βλέπουμε τα παιδιά σαν “μικρούς ενήλικες” που «θα το ξεπεράσουν». Δεν το ξεπερνάνε πάντα. Μερικές φορές… φεύγουν.
Και τότε αρχίζουν τα υποκριτικά «σοκ», τα «ανείπωτη τραγωδία», τα «να μην ξανασυμβεί». Μέχρι να ξανασυμβεί. Γιατί αν πραγματικά μας ένοιαζε, θα μιλούσαμε πιο σοβαρά για την ψυχική υγεία, για την πίεση, για τη μοναξιά που δεν φαίνεται στο διάλειμμα του σχολείου ούτε στα stories.
Ένας 15χρονος δεν έφυγε απλώς από τη ζωή.
Χάθηκε μέσα στη σιωπή μας.
Και αυτή είναι η πιο βαριά ευθύνη απ’ όλες.
Αναρτήσεις
