Μπαίνει η Άνθη στη… ζούγκλα της καθημερινότητας με μωρό στο καρότσι και πέφτει πάνω σε ένα θέατρο ντροπής: ουρές που δεν τελειώνουν ποτέ, υπάλληλοι που φαίνεται να έχουν ξεχάσει τι σημαίνει «εξυπηρέτηση» και χαρτιά που σε κάνουν να νιώθεις ότι έχεις επιστρέψει στην εποχή των σπηλαίων.
Η έξαψη της δεν είναι μόνο για την ταλαιπωρία — είναι για όλη αυτή τη γελοιότητα που πολλοί θεωρούν «φυσιολογική».
Με το μωρό στην αγκαλιά της, βλέπει μπροστά της την απόλυτη αντίθεση: άνθρωποι που χάνουν χρόνο και υπομονή, ενώ το μόνο που χρειάζονται είναι λίγη λογική και λίγη ανθρωπιά. «Τι ντροπή είναι αυτή;», φωνάζει, και εμείς απλώς συμφωνούμε: ντροπή είναι να περνάμε όλοι αυτό το μαρτύριο και να το παίρνουμε αψήφιστα.
Η Άνθη δεν ξεσπάει για τα παιδιά της ή για προσωπικές υποθέσεις — ξεσπάει για κάτι που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο: σεβασμός, τάξη και ανθρώπινη αντιμετώπιση, όχι χαρτιά, ουρές και χάος.
Αναρτήσεις
