Χριστούγεννα. Όχι η κλασική ιστορία με τα λαμπάκια και τις τυπικές ευχές, αλλά εκείνη η αίσθηση που σε τραβάει έξω, στην πλατεία, κάτω από το δέντρο, εκεί που όλα φωτίζονται λίγο παραπάνω.
Οι δρόμοι έχουν ρυθμό, τα φώτα παίζουν με τη διάθεση και η μουσική γίνεται το καλύτερο άλλοθι για να χαμογελάσεις χωρίς λόγο.
Το χριστουγεννιάτικο δέντρο στη μέση της πλατείας δεν είναι διακόσμηση. Είναι σημείο συνάντησης. Εκεί που οι στιγμές γίνονται αναμνήσεις, οι αγκαλιές κρατάνε λίγο παραπάνω και οι ευχές λέγονται χωρίς σκέψη. Είναι το background για όλα όσα αξίζουν αυτές τις μέρες: φίλους, μουσική, βόλτες και μικρές αποδράσεις από την καθημερινότητα.
Και κάπου εκεί, μπαίνει το τραγούδι. Παίζει Μαρτάκης και ξαφνικά τα Χριστούγεννα αποκτούν soundtrack. Γιατί αυτή η εποχή δεν θέλει υπερβολές — θέλει συναίσθημα. Θέλει φως, ήχο και εκείνο το γνώριμο feeling ότι, έστω και για λίγο, όλα είναι όπως πρέπει.
Χρόνια πολλά, με μουσική δυνατά, με διάθεση αληθινή και με ευχές που να έχουν νόημα. Όχι γιατί το λέει το ημερολόγιο, αλλά γιατί το αξίζουμε.
Αναρτήσεις
