Στου Γκύζι εκτυλίχθηκε άλλη μία ιστορία που κάποιοι θα πουν βιαστικά «οικογενειακή τραγωδία», λες και έτσι καθαρίζουμε.
Ένας άνδρας περίπου 60 ετών μαχαίρωσε τη σύζυγό του στον λαιμό, μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, στην οδό Λοκρίδος. Η γυναίκα μεταφέρθηκε σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο Γεννηματάς και δίνει μάχη για τη ζωή της.
Και επειδή το έργο έπρεπε να έχει και φινάλε, ο δράστης επέλεξε το πιο θεατρικό: ανέβηκε σε μπαλκόνι και έπεσε στο κενό, βάζοντας τέλος στη ζωή του. Έτσι απλά. Σαν να έκλεινε μια παράσταση που δεν άντεχε άλλο χειροκρότημα.
Ας το πούμε καθαρά: αυτό δεν είναι «στιγμή θόλωσης», δεν είναι «καβγάς που ξέφυγε», ούτε «τραγωδία πάθους». Είναι ωμή ενδοοικογενειακή βία. Είναι μια γυναίκα που παραλίγο να δολοφονηθεί από τον άνθρωπο που ζούσε δίπλα της. Και ένας άντρας που, αντί να αναλάβει ευθύνη, διάλεξε να φύγει αφήνοντας πίσω του αίμα, φόβο και ερωτήματα.
Η κοινωνία συνηθίζει να σοκάρεται για λίγες ώρες, να διαβάζει τίτλους, να σχολιάζει στα social και μετά να προχωρά παρακάτω. Μέχρι την επόμενη φορά. Μέχρι το επόμενο σπίτι που θα γίνει σκηνή εγκλήματος. Μέχρι την επόμενη γυναίκα που «δεν πρόλαβε».
Γιατί όσο συνεχίζουμε να βαφτίζουμε τη βία «δράμα» και τους θύτες «τραγικές φιγούρες», το πρόβλημα μένει ίδιο: η βία μέσα στο σπίτι υπάρχει, επαναλαμβάνεται και σκοτώνει — άλλοτε αργά, άλλοτε γρήγορα.
Και αυτό δεν είναι είδηση. Είναι καμπανάκι. Που απλώς το ακούμε… και το προσπερνάμε.
Δείτε το τελευταίο επεισόδιο της «Μέδουσας» του protothema.gr με θέμα: «Φάκελος Γυναικοκτονίες: Μισές ζωές και ένας πόνος που απέκτησε φωνή»
Αναρτήσεις
